Kupper Austria I

Rozwijająca się w latach 1929-30 nowa dziedzina szybownictwa, loty na odległość z wykorzystaniem noszenia termicznego, doprowadziła w roku 1930 do powstania wysoce wyspecjalizowanej, ekstremalnej wręcz konstrukcji, jaką był szybowiec termiczny Kupper Austria (dla odróżnienia od swego następcy, Austrii II, nazywany Austria I) zbudowany dla bijącego rekordy świata w lotach na odległość Austriaka Roberta Kronfelda (1904-1948), który wygrywał m.in. w tej dziedzinie w zawodach Rhön-Segelflugwettbewerb w latach 1929 i 1930, osiągając na skonstruowanym w Forschungsinstitut der Rhön-Rossittengesellschaft przez Alexandra Lippischa szybowcu Wien odpowiednio 152 i 162 km.
W celu zapewnienia jak największej doskonałości aerodynamicznej, umożliwiającej przeloty pomiędzy kominami termicznymi z jak najmniejszą utratą wysokości Austria I posiadała skrzydła o wydłużeniu aż 25,5, wskutek czego rozpiętość tego jednomiejscowego płatowca sięgnęła aż 30 m, stając się rekordem swoich czasów. Szybowiec nie odniósł jednak sukcesów, do jakich był pomyślany, do czego przyczyniło się leżące u podstaw jego powstania nadmierne wydłużenie płatów, mające ujemny wpływ na ich sztywność i wytrzymałość. Austria I rozleciała się w roku 1932 podczas lotu w cumulusie, pilotujący ją Kronfeld uratował się na spadochronie.
Szybowiec Austria I posiadał układ górnopłata. W przedniej części znajdowała się krótka oprofilowana gondola mieszcząca otwartą kabinę pilota osłoniętą niewielkim wiatrochronem. W tylnej części gondola przechodziła w wysoki, masywny wspornik skrzydła, do którego górnej części zamocowana też była smukła belka ogonowa niosąca statecznik poziomy z podwójnym usterzeniem pionowym. Układ ten podyktowany był koniecznością zapewnienia odpowiednio wysokiego położenia tak długich skrzydeł względem ziemi, a także chęcią zmniejszenia prędkości lądowania poprzez umożliwienie przyziemienia z dużym kątem natarcia. Skrzydło, posiadające jeden dźwigar główny i jeden pomocniczy, składało się z czterech części i posiadało na krawędzi spływu szereg powierzchni sterowych, pełniących rolę klap oraz lotek. Rolę podwozia pełniła płoza umieszczona pod tylną częścią gondoli i oprofilowana płótnem.

English

The new area of sailplane flying developing in 1929-1930, long distance flights with use of thermal lifting, resulted in a highly specialised, if not extreme sailplane constructed in 1930, the Kupper Austria I built for the world champion in long distance sailing flights, Robert Kronfeld.
To achieve the best gliding angle possible, what allowed flights between areas of thermal lifting with minimal loss of height, the Austria I was equipped with wings of exceptionally high aspect ratio of 25.5, what resulted in a wingspan of 30 m for this single-seat glider, the world record of its time. The sailplane didn't enjoy the successes it was intended for, as its excessively extended wings lacked structural strength and rigidity. The Austria I fell apart in 1932 while flying in a cumulus, with Kronfeld at the controls, fortunately the pilot was able to escape with a parachute.
The Austria I was a shoulder-wing monoplane. Its fuselage comprised of a short fuselage nacelle housing an open cockpit, with a wing pylon placed above its rear part, carrying also a slim tail beam with a tailplane and double fins. This layout was necessary to obtain sufficient ground clearance for the long wing and to allow high angles of attack during landing, what reduced landing speed. The wing comprised of four sections connected by one main and one supporting spar and was equipped with a number of flaps at its trailing edge, with inner flaps used for the wing profile changes, while outer ones working as ailerons. Landing gear consisted of a skid mounted below and behind the nacelle.

Grzegorz Płoński©

do góry