|
|
Niemiecki
samolot bombowy, znany powszechnie pod nazwą "Stuka" (skrót od
Sturzkampfflugzeug - bombowiec nurkujący), stał się symbolem Luftwaffe,
torującej drogę niemieckim oddziałom pancernym. Zaprojektowany został
w 1933 roku przez Hermana Pohlmanna i stanął do konkursu, w którym wzięły
udział prototypy bombowców nurkujących, skonstruowane przez zakłady
Arado (Ar 81), Heinkla (He 118) i Blohm und Voss (Ha
137). W marcu 1936
roku, po wielu testach porównawczych, władze lotnicze wybrały Ju 87.
Prototyp napędzany był silnikiem Rolls-Royce Kestrel V o mocy 520 KM, który
przegrzewał się. Próby zwróciły również uwagę na słabości
konstrukcji samolotu. W rezultacie w drugim prototypie zainstalowano
silnik Jumo o mocy 610 KM. W trzecim prototypie zrezygnowano z podwójnego
usterzenia ogonowego oraz wprowadzono kilka innych ulepszeń i w tej
wersji ruszyła produkcja seryjna. Pierwszy, seryjnie wytwarzany Ju
87A-1, przeznaczono do prób w dywizjonach. Wojna w Hiszpanii pozwoliła
przeprowadzić testy bojowe, ale siły powietrzne i przeciwlotnicze
Republikanów były zbyt szczupłe, aby ujawniły się wszystkie wady
nowego samolotu. W rezultacie po doświadczeniach hiszpańskich
wprowadzono niewielkie poprawki. W wersji Ju 87B zastosowano silnik o większej
mocy Jumo 211 (1 200 KM) i te samoloty produkowane były na masową skalę.
Jeszcze przed wybuchem wojny uruchomiono produkcję wersji C,
przeznaczonej do startów i lądowania na znajdującym się w budowie
lotniskowcu Graf Zeppelin. Te samoloty były wyposażone m.in. w odrzucane
podwozie, co było konieczne w przypadku wodowania. Na podstawie doświadczeń
z eksploatacji wersji Ju 87B i R (identyczna z D, ale w miejsce bomb pod
skrzydłami zainstalowano dodatkowe zbiorniki paliwa, aby zwiększyć zasięg)
w 1941 roku ruszyła produkcja samolotów Ju 87D. Zmieniono w nich system
chłodzenia, zainstalowano potężniejszy silnik Jumo 211J i potężniejsze
uzbrojenie (4 karabiny maszynowe). Udźwig bomb wzrósł do 1800
kg.Pierwsze wersje Ju 87D-1 dotarły do jednostek Luftwaffe na wiosnę
1941 roku i w następnych miesiącach wchodziły do uzbrojenia następne
warianty D. Najliczniej produkowany był szturmowiec D-3. Samolot w wersji
D-4 wyposażony był w dwa pojemniki z 12 karabinami maszynowymi (po 6)
MG-81. W wersji D-5, w miejsce karabinów maszynowych, w skrzydłach
zainstalowano działka kal. 20 mm. Walki na froncie wschodnim, w czasie których
Rosjanie wprowadzili dobrze opancerzone czołgi T-34 i KW-1, nakazały
Luftwaffe wprowadzić do boju samoloty Ju 87G-1 przystosowane specjalnie
do zwalczania celów opancerzonych. Pod skrzydłami zainstalowano dwa
pojemniki, z których każdy zawierał działo BK (Flak 18) kal. 37 mm z
ładownicą 6 pocisków. Rekord w walkach z radzieckimi oddziałami
pancernymi ustanowił Hanz Ulrich Rudel, który w czasie 2 530 lotów
zniszczył 519 radzieckich czołgów sam będąc wielokrotnie strącany.
Ostatnia wersja Ju 87H przeznaczona była do celów treningowych.
Do 1944
roku gdy zaprzestano produkcji Ju 87, skonstruowano 5 700 samolotów, które
walczyły na wszystkich frontach w Europie i Afryce Północnej.
|
|
do
góry