|
|
W kwietniu 1937 roku Technisches Amt RLM wydał założenia techniczne dla samolotu szturmowego
„Schlachtflugzeug” czterem wytwórniom lotniczym Hamburger
Flugzeugebau, Focke-Wulf, Gotha i Henschel. Założenia projektowe zakładały, że samolot będzie napędzany dwoma silnikami, będzie miał niewielkie
rozmiary (aby stanowił jak najmniejszy cel dla ostrzału z ziemi), opancerzoną szkłem pancernym o grubości 75 mm przednią szybę kabiny pilota (wiatrochron), opancerzone gondole silników i spodu kadłuba. Przewidywani również uzbrojenie składające się z dwóch działek Rheinmetall-Borsig MG-FF kalibru 20 mm i dwóch karabinów maszynowych
Rheinmetall-Borsig typu MG 17 kalibru 7.92 mm. Nie było to jednak silne uzbrojenie gdyż identyczne posiadał myśliwski
Messerschmitt Bf 109E-3. Firma Gotha w ogóle nie podjeła prac projektowych, a
Hamburger Flugzeugebau przedstawiła projekt samolotu oznaczonego P.40 (samolot w układzie asymetrycznym, napędzany silnikiem rzędowym typu Daimler-Benz DB 600 o mocy 736 kW (1000KM). Zakłady
Focke-Wulf zaprezentowały dwumiejscową wersję produkowanego już samolotu rozpoznawczego typu Fw 189 napędzanego dwoma silnikami rzędowymi Argus As 410. Zakład
Henschel zaprojektowały samolot oznaczony Hs 129 (wstępnie oznaczony jako Henschel P. 76). Po wstępnym zapoznaniu się RLM z przedstawionymi projektami, skierowano do dalszych prac rozwojowych Hs 129 i Fw 189, z tym że Fw 189 miało być projektem rezerwowym na wypadek porażki
Hs 129. Samolot Hs 129 miał tradycyjną konstrukcję wolnonośnego dolnopłata o konstrukcji całkowicie metalowej. Nowością byłą opancerzona „wanna kabina” umieszczona z przodu kadłuba, Napęd samolotu stanowiły dwa silniki dwunastocylindrowe, chłodzone powietrzem zbudowane w układzie odwróconego V Argus As 410. Kadłub samolotu miał przekrój prawie trójkątny. Taki kształt kadłuba został podyktowany koniecznością zaprojektowania kabiny pancernej z bocznymi osłonami rykoszetującymi pociski wystrzeliwane z ziemi , ujemną strona takiej koncepcji kabiny była jej ciasnota.
Henschel otrzymał zamówienie na budowę trzech prototypów. Budowę pierwszego prototypu oznaczonego jako
Hs 129V1 (Werk.Nr 001)rozpoczęto w październiku 1938 roku, a testy i próby rozpoczęto w kwietniu 1939 roku. Pierwszy prototyp rozpoczął próby w locie w E-stelle w Rechlinie 28 maja 1938 roku. Piloci doświadczalni wyrażali się raczej nieprzychylnie o nowym samolocie, narzekali przede wszystkim na słabą widoczność podczas startu i lądowania oraz na ciasnotę kabiny. 30 listopada 1939 do prób włączono prototyp
Hs 129V2 (Werk.Nr 002), a wkrótce po tym 17 grudnia 1939 roku, trzeci prototyp
Hs 129V3 (Werk.Nr 003). Samoloty prototypowe miały niskie właściwość lotne, samolot szczególnie tracił wskutek znacznego wzrostu masy, a moc silnika As 410 wynosiła 430 KM zamiast planowanych 465
KM. Samolot bez uzbrojenia i amunicji nie był w stanie osiągnąć zakładanego pułapu i prędkości wznoszenia , zaś prędkość maksymalna był niższa aż o 30 km/h od zakładanej prędkości, samolot miał też długi start i trudno wychodził z lotu nurkowego. Podczas nurkowania o kącie większym niż 45º samolot był praktycznie nie sterowny. 5 stycznia 1940 roku uległ katastrofie samolot
Hs 129V2 (Werk.Nr 002), którego pilot nie zdołał wyprowadzić z lotu nurkowego. W tym samym czasie na samolocie
Hs 129V3 odkryto pęknięcia strukturalne kadłuba. Kolejna seria jedynego sprawnego prototypu
Hs 129V1 rozpoczęła się 31 lipca 1940 roku. I tym razem opinie pilotów były negatywne. Samolot był nie sterowny podczas lotów na niskich pułapach, występowała turbulencja, niemożliwe było latanie na jednym silniku.
W czerwcu 1940 roku wyprodukowano pierwsze z dwunastu przed seryjnych samolotów oznaczonych jako
Hs 129A-0 oraz rozpoczęto produkcję pierwszych samolotów z serii 16
Hs 129A-1. Dwanaście samolotów Hs 129A-0 otrzymała numery fabryczne 0004-0015. Serię samolotów
Hs 129A-0 zostało przekazanych do 5.(Schlacht)/LG 2 w celu testów bojowych. W maszynach zostały wprowadzone liczne ulepszenia i modyfikację m.in. wspomaganie układu sterowniczego za pomocą zasilanych prądem serwomechanizmów. Napęd samolotów stanowiły silniki Argus As 410A-0 o mocy 342 kW (465KM) był on wyposażony w sprężarkę i gaźnik z automatyczną kontrola składu mieszanki. Suchy silnik miał masę 315
kg. Silnik napędzany był benzyną etylizowaną o licznie oktanowej 87. Śmigło było dwupłatowe drewniane typu VDM lub Argus o średnicy 2620 mm i o skoku automatycznie nastawianym w locie. Pierwotny kształt kabiny pilota przywodził na myśl doświadczenia koncernu
Henschel w konstrukcji czołgów, gdyż kabina przypominała w istocie stanowisko kierowcy pojazdu pancernego a nie kabinę samolotu. Konstruktorzy zakładali że pilot będzie używał tylko małych szczelin obserwacyjnych, pilot siedział tak jak w czołgu blisko 2 częściowego wiatrochronu, tablica przyrządów była mała, gdyż pod tablicą musiały zmieścić się nogi pilota. Z tego powodu część przyrządów kontrolnych pracy silnika zostało przeniesionych na osłony silników, a pilot obserwował ich odczyt z kabiny. Kolejnym mankamentem była słaba widoczność na boki. W samolotach
Hs 129A-0 zastosowano pochyloną szybę przednią, co nieznacznie polepszyło widoczność do przodu. Zamontowano także wzmocnienia ochrony kabiny. Piloci doświadczalni narzekali też na „twardy” drążek sterowy. Uzbrojenie samolotu składało się z dwóch karabinów maszynowych Rheinmetall-Borsig MG 17 kalibru 7,92 mm z zapasem amunicji 500 pocisków. Publikację źródłowe podają także wyposażenie w działka MG-FF (magazynki pudełkowe 30 pocisków, lub bębnowe 60 pocisków), natomiast instrukcja podaję zastosowanie działka Mauser MG 151/20 kalibru 20 mm (wygląda na to że instrukcja ta zawiera błędne dane, gdyż działka MG 151/20 w tym czasie nie były jeszcze gotowe). Celownik Revi C 12/C umieszczony był z przodu przed wiatrochronem (ze względu na brak miejsca w kabinie), niesymetrycznie lekko w prawo. Samolot dodatkowo przenosił na wyrzutnikach podskrzydłowych dwie bomby
S.C. 50 o masie 50 kg każda. Samolot
mógł w istocie wykonywać atak z lotu nurkowego jedynie pod kątem 15º. Z powodu usterek technicznych produkcja samolotów
Hs 129A-1 została przerwana, a nieukończone samoloty oczekiwały w wytwórni na zamontowanie nowych silników. Miały być ukończone jako
Hs 129B-0 wyposażone w silniki gwiazdowe większej mocy.
W 1940 roku inż. Nicholaus rozpoczął pracę nad nowym samolotem szturmowym, napędzanym silnikiem gwiazdowym większej mocy. Nowy samolot miał nieznacznie zwiększoną rozpiętość i długość kadłuba. Napęd stanowiły francuskie silniki w układzie podwójnej gwiazdy Gnome-Rhone 14 M04/05
„Mars”. Z powodu konieczności natychmiastowego podjęcia produkcji seryjnej samolotu szturmowego RLM zdecydowało się na wykorzystanie gotowego kadłuba samolotu Hs 129A
z francuskimi silnikami. Aby jeszcze bardziej przyśpieszyć pracę nad nowym samolotem prototyp
Hs 129V3 powrócił z Reichlina do fabryki w Berlinie i już 19 marca 1941 roku odbył pierwszy lot z nowymi silnikami. Francuskie silniki skonstruowane były w układzie podwójnej gwiazdy, czternastocylindrowe, chłodzone powietrzem o mocy startowej silnika 515 kW (700KM) i 486 kW (660KM) na wysokości 4000 m. W celu zabudowy nowych silników przekonstruowano centropłat, część wyposażenia umieszczonego w kadłubie zabudowano bliżej ogona samolotu, zmieniono też punkt mocowania golenia podwozia głównego. Te zmiany były spowodowane zmianą położenia środka ciężkości po zamontowaniu cięższych silników. Zmieniono także osłonę kabiny pilota, na wierzchu osłony umieszczono pojedynczą szybę, zaś pojedynczy wiatrochron został wykonany ze szkła pancernego o grubości 75 mm, kabina odsuwała się do tyłu. Zmieniono też konstrukcję przodu samolotu, który teraz składał się z jednej części wykonanej z podwójnej warstwy blachy. Zmiany te poprawiły znacznie widoczność z kabiny pilota. Innym ulepszeniem było zamontowanie działek MG 151/20. Takie uzbrojenie posiadał m.in. drugi samolot seryjny wersji B-1
(W.Nr 0152). Testy w Rechlinie wykazały poprawę osiągów, lecz nadal istniał problem ciasnej kabiny. Pierwsze seryjne samoloty
Hs 129B-1 opuściły zakłady w SchÖnefeld w grudniu 1941 roku. Uzbrojenie standardowe mogło zostać uzupełnione przez tzw. Podwieszanie różnorodnych zestawów uzbrojenia podwieszanego:
Hs 129B-1/R1 – to dwa podskrzydłowe wyrzutniki bombowe ETC 50 umożliwiające zabranie dwóch bomb o masie 50 kg każda np. bomb
S.C. 50 lub kontenera AB 24 zawierającego 24 małe bomby odłamkowe SD 2 o masie 2
kg.
Hs 129B-1(2)/R2 – zestaw uzbrojenia do zwalczania czołgów składający się z działka Rheinmetall-Borsig MK 101 kalibru 30 mm umieszczonego w zasobniku podkadłubowym, zapas amunicji wynosił 100 pocisków. Dodatkowo samolot miał dwa podskrzydłowe wyrzutniki ETC 50.
Hs 129B-1(2)/R3 – uzbrojony w działko 3,7 cm Bordkanone 37 mm z 12 pociskami w podwieszonej gondoli podkadłubowej wykonanej ze sklejki.
Hs 129B-3/R4 – działo kalibru 75 mm.
Podczas operacji bojowych instalowano także inne rodzaje uzbrojenia. Pod skrzydłami montowano wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych W.Gr 21 kalibru 210 mm oraz Wfr.Gr
28. Testowano też możliwość zamontowania miotacza płomieni pod kadłubem samolotu.
Hs 129C był to projekt wersji rozwojowej samolotu Hs 129 napędzanego innymi silnikami. Inż. Nicholaus opracował projekt samolotu napędzanego dwunastocylindrowymi silnikami rzędowymi (odwrócone V) Isotta-Franschini Delta RC 16/48 o mocy 618 kW (840KM) na wysokości 5300 m, Niestety podobnie jak w przypadku silników produkcji francuskiej silniki Delta wykazywały wiele usterek m.in. w zasilaniu w paliwo i dlatego nie podjęto produkcji seryjnej. Uzbrojenie samolotu
Hs 129C-1 miały stanowić dwa działka MK 103 kalibru 30 mm zabudowane w specjalnej gondoli podkadłubowej. Produkcja samolotu
Hs 129:
1941 – 3 sztuki.
1942 – 219 sztuk.
1943 – 414 sztuk.
1944 – 229 sztuk.
|
|
do
góry