|
|
W końcu 1935 roku na wyposażenie jednostek morskich Luftwaffe wszedł wodnosamolot
Heinkel He 59. Był to samolot mający wykonywać loty rozpoznawcze, jednak już w momencie wejścia do służby liniowej jego konstrukcja była przestarzała. Znaczne fundusze jakimi operował RLM pozwoliły na opracowanie wymagań na w pełni nowoczesny wodnosamolot. Nowa maszyna miała być opracowana zgodnie z wymogami tzw.
See-Mehrzweckflgzeug czyli morski samolot wielozadaniowy. Maszyna miała być przystosowana do pokonywania długodystansowych lotów rozpoznawczych oraz do przeprowadzenia ataku torpedowego. Samolot miał mieć całkowicie metalowa konstrukcje. Wymagania zostały przesłane do dwóch firm:
Blohm und Voss i Heinkela. W zakładach Heinkela do pracy przystąpił zespół kierowany przez głównego konstruktora
inż. Sigfieda Güntera. Zaprojektowano nowoczesny średniopłat z klasycznym usterzeniem ogonowym. Podwozie samolotu składało się z dwóch pływaków wspartych na dwóch podporach. Usztywnione były linkami naciągowymi. Kadłub samolotu miał przekrój zbliżony do prostokątnego, a w części ogonowej przekrój był owalny. W przedniej części kadłuba znajdowała się kabina nawigatora, który był jednocześnie bombardierem i strzelcem. Kabina była bogato oszklona co zapewniało doskonałą widoczność, karabin
MG 15 został umieszczony w specjalnej ruchomej kopule. Stanowisko to zostało opracowane w zakładach
Arado i było testowane na samolocie
Heinkel He 59D (Werk nr. 931). Dalej znajdowało się stanowisko pilota, który był połączony ze stanowiskiem radiooperatora. Płat składał się z centropłata o obrysie prostokątnym oraz z płatów zewnętrznych o obrysie trapezowym z zaokrąglonymi końcówkami. Płat był dwudźwigarowy z metalowymi żebrami. Lotki także były metalowej konstrukcji i pokryte również blachą duralową. Jako jednostkę napędową zastosowano dwa silniki gwiazdowe BMW 132N o mocy startowej 865 KM każdy. Na początku sierpnia 1937 roku pierwszy prototyp samolotu
Heinkel He 115V1 (D-AEHF), został on oblatany 30 sierpnia 1937 roku przez Gerharda
Nitschke'a. W dalszym toku prób z samolotem pilotem był inż. Friedrich
Ritz, który oblatywał każdy z kolejnych prototypów. We wrześniu 1937 roku do zakładów przybył pilot oblatywacz RLM który razem z Ritzem wykonał kilka próbnych lotów. Opinia obu pilotów była zgodna "samolot jest bardzo trudny w pilotażu i posiada słabe osiągi". Pomimo ze to nie były loty oficjalne, na ręce gen. Udeta trafił raport. Po jego przestudiowaniu
Udet stwierdził że "He 115 w żadnych warunkach nie wejdzie na wyposażenie Luftwaffe". Jak się później okazało He 115 był bardzo lubiany przez załogi i znajdował się w służbie do 1944 roku. Konstruktorzy rozpoczęli prace modyfikacyjne. Poprawiono układy sterowania samolotem, który na początku wymagał znacznej siły od pilota, obecnie maszyna łatwo reagowała na polecenia pilota. Loty wykonane w październiku 1937 roku sprawiły że na biurko
Udeta dostarczono kolejny raport, który stwierdzał że,
Heinkel He 115 jest udaną konstrukcją. Na początku Listopada oblatano drugi prototyp Heinkla He 115V2
(D-APDS). Samolot ten znacznie różnił się od swojego poprzednika. Silniki otrzymały okapotowanie typu
NACA, które poprawiły opływ powietrza. Osłony silników na He 115V1 posiadały kroplowe osłony na popychacze. 22.10.1937 roku samolot
He 115V1 został skierowany do ośrodka doświadczalnego Luftwaffe w Travemunde. Samolot miał zostać poddany próbom porównawczym z wodnosamolotem
Ha 140 zbudowanym w Hamburgu. Ha 140
został oblatany 30.09.1937 a więc dokładnie cztery tygodnie po He
115V1. Pierwsze próby startów i lądowań wykazały, że obie maszyny posiadają porównywalne osiągi.
Heinkel He 115 posiadał krótszą drogę startu i zdecydowanie lepsza stateczność na powierzchni wody. Nadzieje na sukces
Ha 140V1 przekreślił wypadek jakiemu uległ samolot, maszyna ta nie nadawała się do dalszych prób
Luftwaffe postanowiło zamówić wodnosamolot Heinkel He 115. Pierwsze zamówienie obejmowało serię 10 maszyn tzw. serii zerowej. Maszyny określono jako
Heinkel He 115A-0. przed rozpoczęciem seryjnej produkcji zbudowano jeszcze dwie maszyny prototypowe. Zrezygnowano z dotychczasowego stanowiska strzeleckiego firmy Arado, a w jego miejsce zamontowano obrotową kopułę firmy
Ikaria typu GD-A 1114. boczne ściany kadłuba zostały bogato oszklone, co zapewniało doskonałą widoczność. W spodzie kadłuba zainstalowano dodatkowe oszklenie, które polepszyło widoczność i ułatwiło celowanie nawigatorowi. Zmiany te sprawiły że długość całkowita samolotu wzrosła z 17.10 m do 17.30 m. Przeszklona została całkowicie wspólna kabina pilota i radiooperatora. Piloci nazywali ją "szklarnia" co doskonale odzwierciedlało jej wygląd. Najpoważniejsze zmiany dotyczyło jednak konstrukcji płata. Kąt wzniosu płata został zmniejszony o 3 stopnie. Zmniejszono też rozpiętość całkowitą o 5 cm do 22.27 m, spowodowało to zmniejszenie powierzchni nośnej do 87,5 m kwadratowych. Kolejne zmiany dotyczyły konstrukcji klap oraz zamocowania lotek. W przednim słupku mocującym pływak zainstalowano wlot powietrza do chłodnicy oleju oraz sama chłodnice. Samolot miał stać się maszyna wzorcową dla maszyn seryjnych, których budowę przewidywano na marzec 1938 roku. Produkcji jednak nie podjęto gdyż konstruktorzy dokonywali ciągłych zmian w samolocie. Czwarty prototyp
Heinkel He 115V4
(D-AHME), otrzymał całkiem zmodyfikowane usterzenie ogonowe. Statecznik miał obrys trapezowy a nie eliptyczny, ster kierunku też był całkowicie nowy, miał większą powierzchnię oraz obrys prostokątny. Lotki i stery otrzymały wyważenie rogowe.
Heinkel He 115V4 otrzymał także nowe mocowanie pływaków. Główne wsporniki miały kształt litery "N". Dodatkowo zainstalowano dwa pojedyncze zastrzały, które mocowano do kadłuba samolotu. Samolot mógł maksymalnie zabierać 1250 kg uzbrojenia. Ograniczono się do przenoszenia torpedy o masie 800 kg lub trzech bomb
S.C. 250. maszyna osiągała maksymalna prędkość 304 km/h na pułapie 3400m. Zasięg operacyjny wynosił około 2000
km. Samolot otrzymał oznaczenie
Heinkel He 115A-0 i został skierowany do produkcji seryjnej. W marcu rozpoczęto budowę 18 samolotów przeznaczonych dla Szwedów i Norwegów. Samoloty dla Luftwaffe w trakcie produkcji otrzymały oznaczenie A-1, zmieniono także uzbrojenie samolotu. Zrezygnowano z wyposażenia maszyn w torpedę zwiększając uzbrojenie bombowe. Zamontowano pod płatem zaczepy dla dwóch bomb
S.C. 250. te modyfikacje sprawiły że masa własna maszyny wynosiła 6350 kg natomiast masa całkowita 9435 kg, a masa bojowa 9600 kg . W zakładach Heinkla w Marienehe wyprodukowano do połowy 193 roku 34 samoloty typu Heinkel He
115. Ponieważ zakłady były obciążone produkcja bombowców Heinkel He 111 postanowiono przekazać budowę wodnosamolotów innej fabryce. W listopadzie 1939 roku do produkcji weszła nowa wersja samolotu oznaczonego jako
Heinkel He 115B-1. maszyną wzorcową tej serii był piąty prototyp
He 115V5 (D-ABBI). Samolot został przystosowany do przenoszenia min morskich typu LMA III lub LMB III oraz torped lotniczych LTF 5 lub LTF 6b. Zwiększono także zasięg operacyjny do 3350 km, zmieniono także obrys płata co doprowadziło do zmniejszenia powierzchni nośnej o 1,73 m kwadratowego. Masa całkowita wynosiła 6690 kg, natomiast masa bojowa 10420
kg. Maszyna otrzymała oznaczenie B-0, a po podjęciu produkcji B-1. Maszyna otrzymała nowe silniki typu BMW 132K-1 (960KM). Ostatnie z 18 samolotów wersji B-1 zostały wyprodukowane w wersji specjalnej przystosowane do lądowania na powierzchni lodu. Maszyny otrzymały specjalne oznaczenie Heinkel
He 115B-2. na pływakach zainstalowano stalowa nakładkę, która miała gumowy amortyzator do tłumienia drgań. Sama konstrukcja pływaków nie została wzmocniona gdyż testy wykazały że nie jest to potrzebne. Słaba stroną samoloty było uzbrojenie obronę. 18.01.1940 roku w zakładach Heinkla podjęto prace konstrukcyjne nad nową wersją samolotu. Powstał samolot oznaczony Heinkel
He 115V8, który był samolotem wzorcowym dla maszyn Heinkel He
115C. Na przedzie kadłuba zamontowano działko typu MG 151 kalibru 15 mm z zapasem amunicji wynoszącym 200 sztuk. W spodniej części kadłuba znajdowała się wnęka w której zamontowano MG 151, charakterystyczny był pojemnik na łuski. Takie zamontowanie broni doprowadziło do przesunięcia celownika w prawo i do zlikwidowania charakterystycznej dla samolotów serii B wystającej osłony celownika. W gondolach silnikowych zamontowano
MG 17, które mogły prowadzić ogień do tyłu. W połowie 1942 roku wszystkie znajdujące się w produkcji samoloty
Heinkel He 115 otrzymały działko Mg 151/20 oraz karabin MG 81Z. Tak zmodyfikowane maszyny zostały oznaczone jako E-1. W 1944 roku część samolotów wyposażono w dodatkowy karabin MG 81Z, który instalowano w przednim stanowisku strzeleckim. Opracowano także samolot w wersji ratowniczej jak
Heinkel He 115E-2, maszyna ta jednak nie weszła do służby. Łączna ilość wyprodukowanych samolotów
Heinkel He 115 razem z samolotami dla odbiorców zagranicznych wynosiła 269 sztuk. Produkcja przebiegała w zakładach Heinkla i
Weser. W 1939 roku wyprodukowano 52 samoloty, w 1940 roku - 76 samolotów , w latach 1941/42 - 74 samoloty oraz w 1944 roku 67 maszyn.
|
|
do
góry