Focke – Wulf Fw 57

Latem 1933 roku dowództwo Luftwaffe rozpoczęło planowanie drugiej fazy zbrojeń, w wyniku której niemieckie lotnictwo wojskowe otrzymałoby sprzęt górujący osiągami nad sprzętem potencjalnych przeciwników. Jedną z koncepcji Wydziału C (C – Amt), czyli Wydziału Technicznego Luftfahrtkommissariat (Komisariatu Lotnictwa), był Kampfzerstörer, czyli niszczyciel bojowy. Miała to być klasa samolotów myśliwskich o dużym zasięgu i silnym uzbrojeniu, przeznaczona w pierwszym rzędzie do wykonania zadań „wymiatania pola walki”, tzn. samoloty te miały lecieć przed formacją bombowców i swoją obecnością prowokować do walki myśliwce przeciwnika, niszczyć je i tym samym zapewniać własnym bombowcom bezpieczne wykonywanie zadania. Kampfzerstörer miały służyć również jako myśliwce eskortowe dla samolotów bombowych, rozpoznawczych czy szturmowych oraz jako myśliwce pościgowe i przechwytujące. Tak różnorodne warunki wykonywania tych wszystkich zadań wymagały samolotu bardzo uniwersalnego. Sztab generalny Luftwaffe od początku wyrażał swoje wątpliwości co do technicznych możliwości skonstruowania takiego samolotu, który mając silne uzbrojenie i duży zasięg posiadałby jednocześnie odpowiednią zwrotność umożliwiającą nawiązanie równorzędnej walki z samolotami myśliwskimi przeciwnika nad jego terytorium. Mimo tych wątpliwości Hermann Göring, który był wielkim entuzjastą koncepcji samolotu niszczycielskiego, polecił przyśpieszyć pracę nad rozwojem tej klasy samolotów. Założenia takiego samolotu przewidywały zbudowanie maszyny dwusilnikowej, trzymiejscowej, jednopłatowej o silnym uzbrojeniu złożonym ze stałych działek pokładowych. Warunki te, przesłano do firm AGO, BFW, Dornier, Focke – Wulf, Heinkel, Henschel i Gothaer Waggonfabrik. Wymagania uzupełniono zapisem o konieczności użycia jako jednostki napędowej silników Daimler – Benz DB 600, lub w przypadku gdyby te były nieosiągalne, Junkers Jumo 210. Samolot miał być również wyposażony w ruchomą wieżyczkę strzelecką z działkiem pokładowym do obrony własnej. Wstępne projekty samolotów niszczycielskich przedstawione zostały pod koniec 1934 roku i przedstawiciele Technisches Amt wybrali do ewentualnej realizacji propozycje Henschla i Focke – Wulfa. Za projektem Bayerische Flugzeugwerke, który został wstępnie odrzucony ujął się Ernst Udet. Udet nie posiadał wówczas jeszcze żadnego oficjalnego stanowiska we władzach Luftwaffe, jednakże jego zdanie miało duży wpływ na okręgi decydujące o rozwoju lotnictwa wojskowego. W wyniku interwencji Udeta zawarty został kontrakt na zbudowanie po trzy prototypy z firmami Henschel, Focke – Wulf oraz BFW. Projekty samolotów niszczycielskich otrzymały oznaczenie Hs 124, Fw 57, oraz Bf 110. Focke – Wulf Fw 57 był największy z nich, jego rozpiętość wynosiła 25,00 m! Był to pierwszy, całkowicie metalowy samolot firmy Focke – Wulf oraz pierwszy z konstrukcją skorupową kadłuba. Napęd stanowiły dwa silniki Daimler – Benz DB 600 o mocy 669 kW (910 KM) każdy, wyposażone w trójłopatowe przestawialne śmigło. Zapas paliwa mieścił się w centropłacie. Proponowane uzbrojenie składało się z dwóch strzelających do przodu działek MG FF i kalibru 20 mm i takiego samego działka umieszczonego w wieżyczce na kadłubie. Pierwszy prototyp Fw 57 V1 ukończony został późną wiosną 1936 roku i nie posiadał jeszcze uzbrojenia. Podczas prób okazało się, że obliczenia dotyczące ciężaru samolotu były całkowicie niezgodne ze stanem faktycznym np. masa płatu przekroczona została pięciokrotnie. Masa całkowita wynosząca 6746 kg i to bez uzbrojenia i wieżyczki strzeleckiej przekraczała o 63% masę Hs 124. Osiągi samolotu były równie niezadowalające. Latem 1936 roku Fw 57 V1 uległ zniszczeniu podczas przymusowego lądowania na miękkim gruncie. Kolejne prototypy Fw 57 V2 i V3 zostały ukończone i brały udział w próbach aż do jesieni roku 1936, gdy zadecydowano o przerwaniu prac rozwojowych nad Fw 57.

• Typ - trzymiejscowy, ciężki samolot myśliwsko – bombowy (Kampfzerstörer)
• napęd - dwa silniki Daimler – Benz DB 600 dwunastocylindrowe, rzędne, chłodzone cieczą o mocy startowej 669 kW (910 KM)
• prędkość maksymalna na wysokości 3000 m – 373 km/h, na wysokości 0 m – 365 km/h
• pułap praktyczny – 9100 m
• masa własna – 6746 kg
• masa całkowita – 8234 kg
• rozpiętość – 25,00 m
• długość – 16,40 m
• wysokość – 4,10 m
• uzbrojenie - dwa działka MG FF kalibru 20 mm na pół obrotowej podstawie w nosie kadłuba, jedno działko MG FF w ruchomej wieżyczce na grzbiecie kadłuba oraz sześć bomb o wadze 100 kg każda, w wewnętrznej komorze bombowej

Marcin Kononiuk©

do góry