|
|
Niekierowany przeciwlotniczy zaporowy pocisk rakietowy.
Projektowanie systemu Kurzzeitsperre (zapora krótkotrwała) rozpoczęto w Niemczech w roku 1943 w ramach prac nad rozwojem niekierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych. Opracowano dwie wersje pocisków KZS, kalibru 86 i 152 mm (15,2 cm Kz 1000 (Kp) zaprojektowany w firmie Krupp w Essen), przeznaczone do stawiania zapór przeciwko nisko lecącym samolotom, zamiast drogich, dużych i wrażliwych balonów zaporowych. Wyrzutnie KZS ustawiano liniowo przed chronionym obiektem lub wokół niego, w odległości 25 m od siebie. W obliczu ataku powietrznego nastąpić miało jednoczesne odpalenie wszystkich rakiet, które wznosiły się na wysokość 800-1000 m, gdzie uwalniały spadochrony połączone z ziemią stalowymi linkami. Istotną wadą systemu KZS była wrażliwość postawionej zapory na wiatr, także próby poligonowe wykazały jego całkowitą nieprzydatność.
Pocisk KZS kalibru 85 mm posiadał cylindryczny kadłub z półsferyczną głowicą, kryjący w przedniej części spadochron, z tyłu natomiast silnik rakietowy na stały materiał pędny , z szeregiem umieszczonych na obwodzie dna skośnych dysz zapewniających stabilizację obrotową.
Konstrukcje zaporowych pocisków rakietowych powstały także w firmie Rheinmetall, w postaci Drahtseilrakete (RSK) 1000 i Drahtseilrakete (RSK) 2000 kalibru 210 mm, z których pierwsza przeszła nawet próby operacyjne, podobnie stwierdzające jej nieprzydatność.
|
|
|
Dane techniczne pocisku 15,2 cm KZS 1000
(Kp):
- kaliber 152,4 mm,
- długość 1478 mm,
- masa całkowita 73,7 kg,
- średnica spadochronu głównego 3365 mm,
- średnica spadochronu pomocniczego 152 mm,
- długość liny ok. 900 m.
|
|
do
góry