|
|
Niekierowany rakietowy pocisk przeciwlotniczy na stały materiał pędny, oznaczany także 7,3 cm R.Spr.Gr. 4609, Hs 217 i Föhn-73.
Opracowywanie pocisku rozpoczęto w firmie Henschel w roku 1943, na bazie pocisków Rheinmetall-Borsig RZ 65 i RZ 73. Föhn przyjęty został na uzbrojenie w lecie 1944 roku i produkowany był przez firmę Schneider AG, jednak stało się to zbyt późno aby mógł zostać użyty w obronie przeciwlotniczej.
Przeznaczony do zwalczania nisko lecących samolotów (800-1000 m), jako uzupełnienie tradycyjnej artylerii przeciwlotniczej przy obronie lotnisk, mostów etc.
Wystrzeliwany był pojedynczo lub seriami z 35-prowadnicowych (5x7) wyrzutni koszowych Volks-Flak-R-Werfer (testowano także 24 i 56-prowadnicowe). Wyrzutnia przewożona była na podwoziu kołowym, w położeniu bojowym spoczywała na czteroogonowym łożu dolnym armaty 3,7 cm Flak 18 (w razie konieczności można było prowadzić ogień z położenia marszowego), naprowadzana była na cel przez jednego celowniczego zajmującego miejsce z jej lewej strony, mającego do dyspozycji celownik kolimatorowy, chronionego przed gazami spalinowymi metalowym ekranem i szybą. Kąt ostrzału wynosił 360 stopni w poziomie i od -10 do +90 stopni w pionie, długość prowadnic wynosiła 787 mm. Pociski ładowane były w ładownikach po siedem sztuk, przy maksymalnym kącie podniesienia wyrzutni. Późne egzemplarze posiadały dodatkowo zamontowaną na górze szynową wyrzutnię rakiety sygnalizacyjnej kalibru 15 cm służącej do korygowania ognia i wskazywania celów. Od września 1944 do końca wojny z 1000 zaplanowanych wyrzutni wyprodukowano zaledwie 59 sztuk. Znany jest także egzemplarz 28-pociskowej wyrzutni nazywanej umownie 7,3 cm Festungs-Raketenwerfer (jako że w niemieckiej dokumentacji nie ma po nim śladu), zawierającej cztery wachlarzowo ustawione ładowniki umieszczone w niskiej, zaopatrzonej w koła ramie. W początku 1945 zaprojektowano także nowy typ wyrzutni z sześciokątnymi prowadnicami rurowymi, które można było łączyć w różnych kombinacjach, jako przeciwlotnicze lub przeciwpancerne wyrzutnie 5- lub 7-prowadnicowe, a także ręczne trójprowadnicowe.
W charakterze pocisku powietrze-powietrze użyty został jako główne uzbrojenie opracowywanego od 1944 roku myśliwca przechwytującego Ba 349 Natter, który posiadał 24 pociski w wyrzutni dziobowej (rozważano także 48).
Föhn posiadał cylindryczny kadłub mieszczący silnik rakietowy na stały materiał pędny, z szeregiem skośnie umieszczonych w dnie dysz nadających pociskowi ruch obrotowy, do którego zamontowana była ostrołukowa głowica bojowa z zapalnikiem uderzeniowym z samo likwidatorem, którego krótki czas działania ograniczał maksymalny pułap prowadzenia ognia. Istotne zwiększenie parametrów pocisku nie było możliwe ze względu na przyjętą metodę stabilizacji ograniczającą jego długość.
|
|
do
góry