|
|
Ręczna wyrzutnia niekierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych, nazywana także Luftfaust.
Fliegerfaust powstał w roku 1944 w firmie HASAG (Hugo Schneider AG) w Lipsku, w obliczu masowego użycia przez aliantów samolotów do zadań szturmowych, jako broń przenośna i szybka w użyciu oraz prosta i tania w produkcji, mogąca być wytwarzana przez małe warsztaty. Pierwszy testowany model Fliegerfaust A posiadał cztery prowadnice, następnie opracowano dziewięcioprowadnicowy B (około 80 tych Fliegerfaustów trafiło w marcu 1945 do prób, produkcja mogła sięgnąć kilku tysięcy sztuk), w planach pozostał powiększony sześciorowadnicowy Luftfaust. W marcu i kwietniu 1945 planowano wyprodukować kilka tysięcy Fliegerfaustów, czego jednak nie udało się osiągnąć. Nie ma informacji o jego bojowym użyciu.
Przeznaczona do zwalczania samolotów na niskich pułapach (do 200 m) wyrzutnia o masie 6,6 kg składała się z 9 gładkich prowadnic rurowych (8 umieszczonych na obwodzie i jedna w środku) długości 1308 [1250?] mm, wykonana była w maksymalnie prosto technologicznie, z rur stalowych i tłoczonej blachy. W każdej lufie znajdował się jeden niekierowany pocisk rakietowy, odpalanie odbywało się elektrycznie za pomocą sprężynowego generatora piezoelektrycznego podobnego do stosowanego w pancerzownicach Panzerschreck, w dwóch salwach po 5 i 4 pociski z przerwą 0,1 s między nimi, mającą na celu wyeliminowanie wzajemnego wpływania na siebie pocisków w locie. Wyrzutnia posiadała dwa chwyty pistoletowe i kolbę do oparcia na ramieniu oraz prosty celownik mechaniczny. Luftfaust charakteryzował się dość dużym rozrzutem - 40 m w odległości 400 m, jednak przy prowadzeniu ognia salwowego z kilku wyrzutni prawdopodobieństwo trafienia celu określano jako wysokie.
Pocisk rakietowy posiadał głowicę bojową będącą zaadaptowanym pociskiem odłamkowo-zapalającym do działka 20 mm, z zapalnikiem AZ 50. Przyspawana do niej cylindryczna komora spalania mieściła ładunek prochu bezdymnego odpalany elektrycznie i posiadała pięć dysz, jedną dużą centralną i cztery mniejsze boczne umieszczone pod kątem 45 stopni, nadające pociskowi szybki ruch obrotowy z prędkością 26 000 obr./min., co było niezbędne ze względu na niekorzystny stosunek długości pocisku do jego średnicy wynoszący aż 11,3 (podczas gdy w pociskach stabilizowanych obrotowo nie powininien w zasadzie przekraczać 6). W celu przyśpieszenia ładowania broni wszystkie 9 pocisków znajdowało się w ładowniku, ważącym razem z pociskami 2,5 kg, który umieszczało się w tylnej części wyrzutni, zapewniał on także połączenia elektryczne silników. Zapasowy ładownik przenoszony był przez strzelca w specjalnej ładownicy. Cała broń dostarczana była w skrzyni zawierającej wyrzutnię i osiem ładowników.
|
|
do
góry