|
|
Niekierowany przeciwlotniczy pocisk rakietowy.
Taifun został opracowany, początkowo jako prywatna inicjatywa, pod kierunkiem inż. Scheufelna z EMW Peenemünde jako tania alternatywa dla wciąż doświadczającego opóźnień programu pocisku Wasserfall, przeznaczony był do zwalczania zwartych ugrupowań bombowców strategicznych na dużych pułapach (10-12 km). Przedłożony RLM projekt został zaakceptowany w październiku 1944 i skierowany do dalszych prac w EMW, pod kierownictwem Scheufelna. Jednym z przyjętych założeń było zastosowanie zapalnika uderzeniowego zamiast czasowego, co podyktowane było dużą ilością lecących w formacjach alianckich bombowców i ich pokaźnymi rozmiarami, a co pozwalało zminimalizować masę materiału wybuchowego w głowicy. Równolegle opracowywano dwie wersje pocisku, P na stałe i F na ciekłe materiały pędne. Taifun wystrzeliwany miał być z wieloprowadnicowych wyrzutni DobGeraet opracowanych w zakładach Škoda w Pilznie, które w ostatecznej wersji zaplanowano jako trzydziestoprowadnicowe konwersje dla łóż dział przeciwlotniczych kalibru 88 mm, ze spiralnie ustawionymi prowadnicami długości 1,95 m, nadającymi pociskowi wstępną rotację, serią z opóźnieniem 0,025 s pomiędzy pociskami. Docelowa wersja seryjna na ciekły materiał pędny Taifun F weszła do produkcji w EMW w styczniu 1945 i wytworzono około 600 z 1000 zamówionych pocisków, produkcję planowano kontynuować po przeniesieniu EMW do zakładów Mittelwerke w Górach Harzu, gdzie zlokalizowano ją (obok R4M i pocisków Henschla) w już ukończonych tunelach budowanej fabryki podziemnej B3a Hydra w kompleksie B3 Anhydrit w górze Himmelberg k. Woffleben, ale nie starczyło już na to czasu. Z zamówionych 20 000 Taifunów F i 50 000 Taifunów P wyprodukowano w Hydrze łącznie około 800, w większości wersji P. W lutym 1945 przeprowadzono próby poligonowe z niewielką ilością wyrzutni, jest wątpliwe, aby Taifun był testowany operacyjnie, choć docelowa produkcja seryjna miała wynosić 2 miliony pocisków rocznie i szacowano, że do września 1945 w użyciu znajdzie się 4800 wyrzutni zgrupowanych w 400 bateriach, do bojowego użycia pocisków już nie doszło.
Opracowano także inne wersje pocisku F: z silnikiem o ciągu 1400 kg przez 1,5 s, testowaną statycznie; z silnikiem o ciągu 3000 kg przez 0,9 s, testowaną w locie; zmniejszony pocisk małego zasięgu o długości 1500 mm i średnicy 50 mm, testowany statycznie; zmniejszony pocisk o średnicy 70 mm i osiągach podobnych do Taifuna F, niezrealizowany. W planach pozostał też pocisk Taifun II składający się z wiązki 7 sprzężonych Taifunów niosących wspólną głowicę bojową o masie 50 kg. W roku 1949 firma Grand Central Rocket Co. z Relans w Kalifornii skonstruowała na zamówienie armii USA przeciwlotniczy niekierowany pocisk rakietowy na paliwo stałe Loki, wzorowany na Taifunie P. W latach 1954-56 Loki produkowany był w niewielkiej ilości dla celów szkolnych i doświadczalnych, a dla marynarki USA powstała na jego podstawie w l. 1954-55 rakieta badawcza HASP.
Taifun F był niekierowanym pociskiem rakietowym na ciekły materiał pędny, stabilizowanym brzechwowo. Cylindryczny kadłub mieścił współosiowe zbiorniki materiałów pędnych (identycznych jak w pocisku EMW Wasserfall) - zbiornik utleniacza Sv-Stoff Salbei (90% kwasu azotowego i 10% kwasu siarkowego) otoczony był zbiornikiem paliwa Visol (85% eteru winyloizobutylowego lub, wg niektórych publikacji, winyloetylowego i 15% aniliny jako katalizator). W przedniej części kadłuba umieszczony był ładunek prochowy, którego spalenie powodowało wzrost ciśnienia w zbiornikach, przerwanie przepon na wylotach zbiorników i wtryśnięcie materiałów pędnych do komory spalania. Zapłon silnika następował samoczynnie po zetknięciu się paliwa z utleniaczem, przy czym aż do wytworzenia odpowiedniego ciśnienia w komorze spalania zarówno jej wylot, jak i wlot utleniacza były ograniczane przez dodatkowe zawory, co powodowało, że silnik rozpoczynał pracę z pełnym ciągiem bardzo stabilnie - gwatantowało to znakomitą celność, rozrzut salwy był tak mały (1/140 odległości, co dawało 70 m na pułapie 10 km), że wyrzutnie musiały mieć rozbieżnie ustawiane prowadnice, aby pokryć salwą większy obszar. Silnik osięgał ciąg maksymalny 1000 kg, spadający podczas pracy do 600 kg. W części głowicowej pocisku znajdował się ładunek materiału wybuchowego z zapalnikiem uderzeniowym. Opracowano dwa typy zapalników - mechaniczny, uzbrajany wskutek przyśpieszenia podczas startu i elektryczny, którego kondensator był ładowany poprzez jonizację opływającego pocisk w locie powietrza, a wybuch inicjowany był przez zamknięcie obwodu zapalnika w momencie trafienia w cel. Pocisk posiadał czasowy mechanizm samozniszczeniowy aktywowany w chwili uruchomienia silnika. Stabilizację zapewniały cztery stateczniki, wskutek zaklinowania pod kątem nadające pociskowi powolny ruch obrotowy.
Taifun P był niekierowanym pociskiem rakietowym na stały materiał pędny, stabilizowanym brzechwowo. Cylindryczny kadłub wykonany był z cienkościennej rury stalowej powleczonej warstwą izolacji termicznej o grubości 0,3 mm i mieścił cylindryczny ładunek prochowy o wymiarach 84/29,5x1500 mm, odpalany elektrycznie za pomocą zapalnika umieszczonego w przedniej części komory spalania. Silnik posiadał 7 dysz. Do kadłuba przyspawana była burząca głowica bojowa z korpusem składającym się z dwóch zespawanych połówek o grubości 7 mm z zapalnikiem uderzeniowym. Stabilizację zapewniały cztery stateczniki, wskutek zaklinowania pod kątem 1 stopnia nadające pociskowi ruch obrotowy z prędkością 140 obr./min.
Dane techniczne Taifuna F: długość całkowita 1930 [1890?] mm, średnica kadłuba 100 mm, rozpiętość usterzenia 240 mm, masa całkowita 20,3 [19?] kg, masa materiału wybuchowego 0,5 kg, masa materiałów pędnych 8,32 [11?] kg, masa materiału wybuchowego wtłaczającego materiały pędne 0,175 kg, ciąg silnika 1000-600 kg przez 3 [2,5?] s, prędkość maksymalna 1000 [1260?] m/s (3600 [4536?] km/h), pułap maksymalny 15 400 m.
|
|
|
EMW Taifun [Typhoon]
Taifun was proposed by ing. Scheufeln of EMW in Peenemünde as a cheap alternative for the delayed Wasserfall antiaircraft missile program and was intended for attacking high flying strategic bomber formations at altitudes up to 10-12 km. The design was accepted by the RLM in October 1944 and put into further development in EMW. The basic idea behind the Taifun was using an impact fuse in view of the increased size of Allied bombers and their formations, what in turn allowed great reduction of an explosive charge needed for destruction of an aircraft. The result was a small fin stabilised unguided rocket fired in series from a launcher for 30 projectiles placed on an 8,8 cm Flak gun mounting. Two versions of the Taifun were developed, the liquid fuelled Taifun F and solid fuelled Taifun P, while a number of other variants was tried or drawn. Production of the F version started in EMW in January 1945 where 600 out of 1000 ordered rockets were built, then the production was moved to the B3a Hydra underground factory in the Harz Mountains, where some further 800 Taifuns, mostly P, were made, out of 20 000 Taifuns F and 50 000 Taifuns P ordered. It's doubtful if the rocket was operationally tested, although the target production number was 2 millions per month and 4800 launchers in 400 batteries were to be deployed by September 1945. The Loki antiaircraft rocket built in the USA in 1949 was patterned after Taifun P.
The Taifun F was a liquid fuelled fin stabilised rocket. The cylindrical fuselage housed co-axial tanks, inner for Sv-Stoff Salbei oxydizer (90 per cent of nitric acid + 10 per cent of sulphuric acid) and outer for Visol fuel (85 per cent of vinylethylether or vinylisobuthylether + 15 per cent of aniline). The propellants were fed into the combustion chamber by means of a powder charge pressurising the tanks. The motor achieved maximum thrust of 1000 kg, dropping to 600 kg during 2,5-3 s. Two kinds of warhead fuses were developed, a normal mechanical one armed by acceleration during start and an electrical one, with a condenser charged by ionisation of air during flight and discharged upon contact with the target. The projectile was stabilised with 4 fins, giving additional selfstabilising rotation.
The Taifun P was similar to the F version in general layout, although had a cylindrical fuselage made of a steel pipe with walls 3 mm thick housing a solid fuel charge 1500 mm long, ignited by an electrical igniter. The demolition warhead had steel walls 7 mm thick; four fins were mounted at an angle of 1-degree giving additional stabilising
rotation.
|
|
do
góry