Rheinmetall-Borsig Feuerlilie F 55

Przeciwlotniczy kierowany pocisk rakietowy.
Feuerlilie F55 opracowany został pod kierunkiem dr G. Brauna i prof. A. Busemanna z Luftfahrtforschungsanstalt (LFA) na bazie doświadczeń zgromadzonych podczas prób pocisku F 25, z zamiarem przekroczenia prędkości dźwięku. Ogółem zbudowano zaledwie kilka pocisków służących tylko do badań aerodynamicznych układu sterowania, z których zaledwie dwa badano w locie. Pierwszy prototyp, F55, o masie 472 kg, wystrzelony został w Peenemünde w maju 1944 roku i wzbił się jakoby na wysokość 7600 m z prędkością maksymalną 400 m/s (1440 km/h), pokonując odległość 77 km. Drugi prototyp, (F 55A?), o masie 650 kg, eksplodował podczas startu w Peenemünde 11 grudnia 1944, w listopadzie trafił też do HVP pocisk w wersji dwustopniowej (F 55B?), jednak jego odpalenia już nie przeprowadzono (wg 30. uległ zniszczeniu podczas nalotu, tamże - zarówno drugi i trzeci prototyp był dwustopniowy). Projekt wstrzymano na początku lutego 1945.
Feuerlilie F55 był metalowym bezogonowcem w układzie średniopłata. Cylindryczny kadłub z ostrołukową częścią dziobową mieścił głowicę bojową (przynajmniej teoretycznie, wszystkie zbudowane F 55 były czysto doświadczalne), spadochron do odzyskiwania pocisku, układ kierowania i zespół napędowy. Krótkie skośne skrzydła o małym wydłużeniu zamontowane były w tylnej części kadłuba i posiadały po dwie powierzchnie sterowe (trymery i sterolotki?), na ich końcówkach znajdowały się cylindryczne owiewki (na zdjęciu przedstawiającym F 55 na wyrzutni widać zwisające z nich kable, zapewne kryły więc smugacze), do których zamocowane były pod i nad skrzydłem dwa identyczne trapezowe stateczniki pionowe pozbawione powierzchni sterowych. Po pierwszych próbach prototypów i na podstawie badań w tunelu aerodynamicznym LFA pocisk zmodyfikowano, wyposażając go dodatkowo w niewielkie trapezowe stateczniki płytowe w układzie kaczki, o rozpiętości 790 mm.
Napęd pocisku w pierwszej wersji stanowiły cztery silniki rakietowe na stały materiał pędny (balistyt nitroglikolowy) Rheinmetall-Borsig 109-515, o ciągu 1000 kg przez 6 s każdy, o łącznym ciągu 4000 kg - stanowiły one integralną część struktury tylnej części kadłuba, a pocisk ten posiadał na ostatnim segmencie kadłuba cztery charakterystyczne owiewki kryjące dysze silników. Pocisk w drugiej wersji napędzany był silnikiem rakietowym Konrad (VfK) SG 20, na ciekłe materiały pędne, paliwo R-Stoff Tonka 250 (50% Rohxylidyn F (metaksylidyna) i 50% trójetyloaminy) lub Visol (85% eteru winyloizobutylowego lub winyloetylowego i 15 % aniliny) i utleniacz S-Stoff Salbeik (96% kwasu azotowego i 4% chlorku żelaza), o ciągu 6350 kg przez 7 sekund. Materiały pędne dostarczane były do silnika za pomocą sprężonego powietrza wtłaczanego do zbiorników, po otwarciu zaworów pirotechnicznych. W trzeciej i ostatniej wersji posiadał jeszcze, oprócz silnika na paliwo ciekłe, odrzucany rakietowy silnik startowy na paliwo stałe Rheinmetall-Borsig Pirat o masie 230 kg i ciągu 3000 kg przez 2 s*.
Prototypy F 55 nie posiadały układów zdalnego kierowania bądź samonaprowadzania, jedynie żyroskopowy autopilot lub programator lotu, odpalane były z kratownicowej wyrzutni szynowej zamontowanej na łożu armaty przeciwlotniczej 8,8 cm Flak 18 lub 36.

• długość 4700 mm, 
• średnica kadłuba 550 mm, 
• masa całkowita 472 kg, 
• masa paliwa 140 kg, 
• rozpiętość skrzydeł 2250 mm**, 
• ciąg silnika 4000 kg, 
• prędkość maksymalna 1650 km/h, 
• pułap 4700-8800 m, zasięg 7500 m. 

Dane techniczne F55A(?):

• długość 4800 mm, 
• średnica kadłuba 550 mm, 
• rozpiętość 2500 mm, 
• masa całkowita 650 kg, 
• masa paliwa 147 kg [?!], 
• ciąg silnika 6350 kg, 
• prędkość maksymalna 1500 km/h, 
• pułap maksymalny 9000 m, 
• zasięg 7500 m.

* Gwoli ścisłości dodać można inne występujące w literaturze dane, wg których istniały dwie wersje, pierwsza, dwustopniowa posiadać miała silnik startowy na stały materiał pędny o ciągu 6000 kg przez 21 s (co można włożyć między bajki, bo musiałby on spalić znacznie ponad 600 kg paliwa, zresztą czas pracy jest za długi jak na silnik startowy, może więc wynosił 1 lub 2 s?), silnik startowy drugiej wersji miał mieć ciąg 1000 kg przez 25 s (co dawałoby ok. 125 kg paliwa). Napęd drugiego stopnia miał stanowić silnik na stały materiał pędny o ciągu 4000 kg przez 5 s i 140 kg paliwa - co względnie odpowiada czterem silnikom 109-515. Wg innych z kolei publikacji druga wersja miała mieć silnik drugiego stopnia na ciekły materiał pędny, o ciągu 1000 kg przez 25 s i silniki startowe o ciągu 2000 kg przez 4 s, a to i tak tylko przykłady nie wyczerpujące chaosu panującego w literaturze na temat F 55. Faktem bezspornym jest, że znany ze zdjęć pocisk napędzany czterema 109-515 nie posiadał żadnych silników startowych.
** Jak się wydaje jest to faktyczna rozpiętość samych skrzydeł, bez smugaczy i usterzenia.

Grzegorz Płoński©

do góry