Rheinmetall-Borsig Feuerlilie F 25

Kierowany doświadczalny przeciwlotniczy pocisk rakietowy.
Opracowywanie pocisku Feuerlilie* rozpoczęto w kierowanym przez prof. Heinricha Kleina wydziale konstrukcyjnym firmy Rheinmetall-Borsig w roku 1942, bazując na doświadczeniach z wcześniejszymi pociskami Hecht i Hecht 2700. Prace prowadzono w ramach zainicjowanego przez Forschungsführung (Kierownictwo badań) RLM programu badań wysokich prędkości, mającego zebrać dane dla przyszłych konstrukcji pocisków kierowanych, dążąc jednak jednocześnie do skonstruowania pełnowartościowego pocisku przeciwlotniczego. Pierwszy model Feuerlilie F 5, o średnicy kadłuba 50 mm służył do badań tunelowych i wstępnych prób silnikowych. Następna wersja, F 25, opracowana we współpracy z dr G. Braunem i prof. A. Busemannem z Luftfahrtforschungsanstalt Hermann Göring (LFA) testowana była od roku 1943 na wyspie Greifswalder Oie koło Peenemünde oraz na własnym poligonie rakietowym firmy Rheinmetall-Borsig w Łebie, gdzie w kwietniu 1943 przeprowadzono z powodzeniem trzy pierwsze loty próbne, trzy kolejne starty miały miejsce w lipcu. Pocisk był odpalany z uniesionej pod kątem 60-70 stopni wyrzutni szynowej zamontowanej na łożu armaty przeciwlotniczej kalibru 8,8 cm, oraz zrzucany z samolotu. Ogółem przeprowadzono około 30 testów różnych wersji F 25 różniących się głównie układem skrzydeł i stateczników a zebrane wyniki posłużyły do opracowania docelowego pocisku F 55.
Feuerlilie F25 miał układ średniopłata. Cylindryczny kadłub z wysmukłą częścią dziobową mieścił układy kierowania i silnik rakietowy. W pierwszej wersji pocisk posiadał trapezowe skrzydła o skośnej krawędzi natarcia i prostej spływu, wyposażone w lotki i niewielkie płyty brzegowe. Nad końcem kadłuba zamontowany był pozbawiony steru trapezowy statecznik pionowy, z umieszczonym w połowie wysokości skośnym usterzeniem poziomym ze sterami wysokości. W drugiej wersji skrzydła posiadały powiększony skos (także krawędzi spływu) i pozbawione były płyt brzegowych, natomiast usterzenie, podobne w układzie do poprzedniego, choć ze sterem kierunku i statecznikami poziomymi o mniejszym wydłużeniu, było zdwojone i znajdowało się zarówno pod, jak i nad kadłubem.
Napęd stanowił silnik rakietowy na stały materiał pędny (balistyt nitroglikolowy) Rheinmetall-Borsig 109-505, o ciągu 500 kg przez 6 sekund, będący de facto pomocniczym silnikiem startowym dla szybowców desantowych, testowanym też na Me 262.
Pocisk kierowany był w locie za pomocą opracowanego przez LFA automatycznego pilota, a w późniejszym okresie, podczas dłuższych lotów, także zdalnie komendowo drogą radiową.

* Ogólna nazwa lilii o żółtych, pomarańczowych lub czerwonych kwiatach, z których najbardziej znana i często utożsamiana z Feuerlilie jest rosnąca głównie w regionie alpejskim lilia bulwkowata (Lilium bulbiferum L.).

• długość 2080 mm, 
• średnica kadłuba 250 mm, 
• rozpiętość skrzydeł 1150 mm, 
• rozpiętość stateczników 350 i 640 mm, 
• masa całkowita 120 kg, 
• masa paliwa 17 kg, 
• masa ładunku 15 kg, 
• ciąg silnika 500 kg, 
• prędkość maksymalna 820 [840?] km/h 
• zasięg 5500 [4800?] m, 
• pułap 3000 m

Grzegorz Płoński©

do góry