Ruhrstahl Ru 347 (X-7) Rotkäppchen [Czerwony Kapturek]

Kierowany rakietowy pocisk przeciwpancerny.
W roku 1943 dr Max Kramer rozpoczął w DVL opracowywanie kolejnego po X-4 lotniczego pocisku rakietowego, który w trakcie projektowania przekształcono w uzbrojony w 2,5 kg głowicę kumulacyjną kierowany przeciwpancerny pocisk rakietowy ziemia - ziemia, oznaczony X-7. W roku 1944 zapadła decyzja o ponownym przystosowaniu pocisku do odpalania z samolotów, przeciwko celom naziemnym i dalsze prace prowadzono pod oznaczeniem X-7 Rotkäppchen. Zakłady Ruhrstahl w Brackwede (ob. dzielnica Bielefeld) i zakłady mechaniczne Fritza Hebera w Neubrandenburgu wyprodukowały około 300 sztuk pocisków. Próbne strzelania w marcu 1945 roku, z użyciem ok. 100 pocisków, przeprowadzono między innymi z samolotu Fw 190 F-8 (podwieszano do czterech pocisków na wyrzutniach podobnych jak X-4), jednakże do końca wojny nie zdołano dopracować układu kierowania. W roku 1945 wycofujące się na froncie wschodnim wojska niemieckie znalazły jakoby zmagazynowane pociski X-7 w Aladin-Hoehlen koło Stolbergu w Górach Harzu i użyły ich w różnej formie przeciwko RKKA. Niepotwierdzone informacje mówią o uzyskaniu bardzo dobrych wyników, w tym skutecznych trafień czołgów ciężkich IS. Spotyka się także wzmianki o pocisku X-8, które dotyczą prawdopodobnie niezrealizowanej z powodu zbyt niskich osiągów wersji powietrze - powietrze.
Pocisk X-7 posiadał krótki kadłub o długości 455 mm, o przekroju kołowym, w którego przedniej części mieściła się kumulacyjna głowica bojowa a w tylnej silnik rakietowy WASAG 109-506 na stały materiał pędny (dwie współśrodkowe laski balistytu nitroglikolowego, co dawało zmianę ciągu silnika w czasie pracy ze startowego na marszowy), powyżej którego umieszczony był smugacz. Skrzydła o prostej krawędzi natarcia i eliptycznej spływu miały maksymalną cięciwę 258 mm, znajdowały się w tylnej części kadłuba i posiadały silny ujemny skos a na ich końcach umieszczone były mające 50 mm średnicy szpule ze stalowym drutem grubości 0,18 mm w izolacji lakierowej, długim na 1500-3500 m w zależności od wersji. W dolnej części kadłuba umieszczona była belka ogonowa zakończona usterzeniem poziomym i zdwojonym pionowym. Na stateczniku poziomym umieszczony był przerywacz, będący jedyną powierzchnią sterową. W celu umożliwienia kierowania we wszystkich płaszczyznach X-7 obracał się w locie względem osi podłużnej z prędkością ok. 1 obr/s, odpowiednie przełączanie sygnałów sterujących dokonywane było przez napędzany ładunkiem prochowym układ żyroskopowy. Pocisk wystrzeliwany był ze specjalnej wyrzutni naziemnej o masie 15 kg, naprowadzany był komendowo ręcznie po linii celowania i kierowany przewodowo, choć w pierwszej wersji przewidywano sterowanie radiowe.

• długość: 950 mm, 
• rozpiętość 600 mm, 
• średnica kadłuba 150 mm [148 mm?], 
• całkowita masa startowa 9 [9,2?] kg, 
• masa paliwa 3-3.5 kg, 
• masa głowicy 2,5 kg, 
• masa wyposażenia zdalnego sterowania 0,9 kg, 
• ciąg silnika 68 kg przez 2,5 s spadający do 5,5 kg na ostatnie 8 s. 
• Prędkość maksymalna 100 m/s (360 km/h), 
• zasięg 1200 m, 
• przebijalność pancerza 200 mm.

.: Rukrstahl Ru 347 (X-7). [Copyright Grzegorz Płoński]

.: Destrukty dwóch pocisków Ru 347 po próbnych odpaleniach. [Bert Hartmann, www.luftarchiv.de] 

Grzegorz Płoński©

do góry