Rheinmetall-Borsig RZ 65

Niekierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze i powietrze-ziemia.
Opracowanie pocisku o kryptonimie Rauchzylinder rozpoczęto w listopadzie 1941 w firmie Rheinmetall-Borsig pod kierownictwem dr Heinricha Kleina, bazując na wcześniejszych pracach nad bronią rakietową prowadzonych od połowy lat trzydziestych. W testach RZ 65 odpalono 2993 pociski, tylko do celów naziemnych, uzyskując w porównawczej liczbie 544 strzałów niezadowalającą celność na poziomie 15% (w porównaniu z 26% działka MG/FF), co przesądziło o losie konstrukcji. Wyrzutnia rewolwerowa TG (Trommelgerät) o masie całkowitej 50 kg,odpalająca 8 pocisków w odstępach 0,7 s także nie zdała egzaminu. W trakcie testów zwiększono, w celu poprawienia stabilizacji, prędkość obrotową pocisku z 4000 do 30000 obr./min, uzyskując ostatecznie rozrzut 1 m w odległości 200 m, ograniczono utrudniający w pierwszych wersjach obserwację rakiety sześciometrowy płomień wylotowy i dym, do płomienia długości 1,5 m na odcinku 30 m. Opracowany także pocisk RZ 65 z głowicą komulacyjną przebijał pancerz o grubości 80 mm. Do prób prowadzonych w E-Stelle Tarnewitz nad Zatoką Wismarską na jesieni 1942 i wiosną 1943 używano samolotów Bf 109F-2 W.Nr. 9246 z ośmioma wyrzutniami w dwóch oprofilowanych gondolach podskrzydłowych, Bf 110 (NE+AC), Bf 110 V19 (BB+AK) z 12 wyrzutniami pod kadłubem (planowano także dodatkowe 2x3 po bokach kabiny), na Bf 110 testowano też pojedynczą wyrzutnię skierowaną pod kątem prostym w bok, He 111 (ND+AU), Ha 137 (NE+AG), Me 210 V4 (CF+BB), Fw 190A-3/U2 (W.Nr. 130 386) z trzema wyrzutniami zabudowanymi w każdym skrzydle w miejscu zewnętrznych działek (modyfikacja U2). W próbach w jednostkach bojowych użyto także Ju 88 z czterema zamontowanymi pod kadłubem wyrzutniami TG.
W początku 1945 roku firma Dynamit-Nobel zaproponowała użycie zmagazynowanych RZ 65 do napędu pocisku projektowanej ciężkiej pancerzownicy 10,5 cm Hecht [Szczupak], w połączeniu z saperskim ładunkiem kumulacyjnym o masie 15 kg, okazało się jednak, że silnik RZ 65 jest za słaby (potrzebne by były dwa) a większość zapasów wyprodukowanych pocisków i tak została już złomowana.
RZ 65 miał cylindryczny kadłub mieszczący silnik rakietowy na stały materiał pędny, do przedniej części którego zamocowana była nieco większego kalibru głowica bojowa a z tyłu dno o średnicy głowicy, z szeregiem skośnie umieszczonych dysz nadających pociskowi ruch obrotowy.

• długość 262 mm 
• średnica maksymalna 73 mm [sic!] 
• średnica korpusu silnika 65 mm 
• masa całkowita 2,78 kg 
• masa paliwa 0,685 kg 
• masa materiału wybuchowego 0,13 kg (0,19 kg dla wersji powietrze-powietrze) 
• ciąg silnika 300 kg 
• prędkość maksymalna 260 m/s (936 km/h) 
• zasięg maksymalny 250 m

.: Rheimetall-Borsig RZ 65. [Burakowski T., Sala A.: Rakiety bojowe 1900-1970]

.: Pojedyncza wyrzutnia pocisku RZ 65 strzelająca w bok zamontowana pod tylną częścią kadłuba Bf 110. [Kroulík J., Růžička B.: Vojenské Rakety]

.: Jednostrzałowe wyrzutnie RZ 65 zabudowane pod kadłubem Messerschmitta Bf 110. [Kroulík J., Růžička B.: Vojenské Rakety]

.: Przekrój pocisku RZ 65, z głowicą bojową (4) detonowaną przez zapalnik elektryczny (1) z pobudzaczem (2). Silnik rakietowy (6) posiada szereg skośnych dysz (7) i zapłonnik elektryczny (8). [Napierzyński M. (red.): Rakiety i pociski kierowane]

.: Ośmiopociskowa wyrzutnia bębnowa TG dla pocisków RZ 65. W rurowej prowadnicy (10) znajdują się występy prowadzące (14). [Napierzyński M. (red.): Rakiety i pociski kierowane]

Grzegorz Płoński©

do góry