|
|
Niekierowany pocisk rakietowy powietrze - powietrze, oznaczany też R4/M.
Opracowany w firmie Fritza (wg 8. Kurta) Hebera z Osterode jako Rakete 4 kg Minenkopf (rakieta o masie 4 kg z głowicą burzącą dużej mocy), wystrzeliwany był z krótkich podskrzydłowych wyrzutni szynowych, 12 i 24 prowadnicowych (próbowano także 17-prowadnicowe), w planach znajdowały się także podwieszane zasobniki, opracowano także mieszczącą 48 pocisków wyrzutnię Raketenautomat 55 o szybkostrzelności teoretycznej 300 strz./min. R4M odpalane były serią z opóźnieniem 0,03 s pomiędzy pociskami (szybkostrzelność teoretyczna 2000 pocisków/min), zwykle 200 m od celu, w odległości 600 m pokrywając obszar o wielkości ciężkiego bombowca. Ponieważ trajektoria lotu R4M była zbliżona do pocisku z 30 mm działka MK 108 można było używać zwykłych celowników Revi 16B.
RLM złożyło w zakładach DWM w Lubece zamówienie na 20 000 sztuk, z których wyprodukowano 10 000 - 12 000 (w lutym 1945 produkcję ulokowano w nieukończonej podziemnej fabryce B3a Hydra k. Woffleben, która wytworzyła 6000 pocisków). Pierwsze testy przeprowadziła JV 44 i do marca 1945 uzbrojono w R4M co najmniej 50 Me 262A-1a. Do końca wojny dwunastoprowadnicowe wyrzutnie otrzymało co najmniej 60 Me 262, a sześć wyrzutnie 24-prowadnicowe, rzadko stosowano także R4M na Fw 190 i Bf 110, łącznie odpalono 2500 pocisków, niszcząc 500 samolotów (do zestrzelenia ciężkiego bombowca wystarczało w zasadzie pojedyncze trafienie), R4M używano także skutecznie przeciwko czołgom T-34 i IS, w wyrzutnie R4M wyposażone były też samoloty szturmowe Fw 190F-8 i F-9.
Doświadczalnie w dwie podskrzydłowe wyrzutnie po dwanaście R4M uzbrojono także, prawdopodobnie w marcu 1945, być może w 13./EJG2, pojedynczy Me 163AV (lub A, wg niektórych publikacji CD+IO, co wskazywałoby jednak na AV 10), 28 pocisków R4M umieszczonych w dziobowej części kadłuba było też jednym z planowanych wariantów uzbrojenia samolotu Ba 349, jedyna próba naziemna doprowadziła do zniszczenia wyrzutni. Podobne dziobowe wyrzutnie przewidywano w projektach małych myśliwców rakietowych Zeppelin Rammer (14 pocisków) i DFS Eber. R4M stał się podstawą do budowy pocisków przeciwpancernych Panzerblitz 2 i Panzerblitz 3, a także podjętych pod koniec wojny prac nad niekierowanymi przeciwlotniczymi pociskami rakietowymi o kryptonimie Orkan, które nie dały już jednak żadnych wymiernych wyników.
R4M posiadał cylindryczny kadłub kryjący w przedniej części głowicę bojową z zapalnikiem uderzeniowym, za którą znajdował się silnik rakietowy na stały materiał pędny. Do końcówki dyszy zamocowane było 8 rozkładanych do tyłu po opuszczeniu wyrzutni stateczników nadających pociskowi ruch wirowy.
|
|
do
góry