|
|
Bezodrzutowy granatnik przeciwpancerny, opracowany w 1944 roku przez firmę Hugo Schneider AG (HASAG) z Lipska, jako kolejne rozwinięcie konstrukcji Panzerfausta Klein wprowadzonego na uzbrojenie w marcu 1943.
W marcu 1945 kilkanaście samolotów Bücker Bü 181 Bestmann ze szkoły lotniczej w Trebbin k. Berlina uzbrojonych zostało doraźnie w granatniki Panzerfaust 100, zamontowane na krótkich wspornikach pojedynczo nad i pod każdym skrzyłem (łącznie cztery). Ataki przeprowadzać miano z pułapu 20-30 m i odległości 150 m. Na początku kwietnia sformowano trzy Panzerjagdstaffel, z których tylko jedna, licząca 12 samolotów, stacjonująca w Kaufbeuren, osiągnęła gotowość bojową i w końcu miesiąca weszła do akcji przeciw wojskom amerykańskim.
Panzerfaust 100 był bezodrzutowym ręcznym granatnikiem przeciwpancernym. Stabilizowany czterema rozkładanymi statecznikami z blachy sprężystej pocisk posiadał głowicę kumulacyjną z dennym zapalnikiem bezwładnościowym. Wystrzeliwany był z jednorazowej wyrzutni rurowej wyposażonej w proste przeziernikowe przyrządy celownicze. Ładunek miotający umieszczony w wyrzutni składał się z dwóch oddzielnych porcji prochu dymnego, co miało na celu wydłużenie czasu jego spalania, do odpalenia służył prosty mechanizm igliczny, w wersji lotniczej uruchamiany zamocowanym do spustu cięgnem.
|
|
do
góry