Henschel GT 1200

Projekt kierowanego przeciwokrętowego pocisku nurkującego bazującego na koncepcji pocisku Hs 294, od którego różnił się głównie zastosowaniem głowicy napędzanej pod wodą. Użycie GT 1200 miało wyglądać podobnie jak Hs 294 - kierowany z samolotu-nosiciela pocisk trafiał w wodę przed atakowanym okrętem, pod wpływem uderzenia głowica odłamywała się od kadłuba i skrzydeł i podążała do celu poniżej powierzchni wody napędzana przez silnik rakietowy.
Pocisk GT 1200A miał postać średniopłata, składał się z kadłuba mieszczącego wyposażenie do zdalnego sterowania, przejętego z pocisku Hs 294, z tym że na końcówkach statecznika poziomego zamontowane były okrągłe powierzchnie ustateczniające. Przed kadłubem znajdowała się oddzielana głowica bojowa o kształcie zbliżonym do torpedy, z ostrołukową częścią wierzchołkową i zwężającą się tylną, w tylnej części posiadająca zabudowany silnik rakietowy uruchamiany w momencie wejścia do wody, kiedy to, na skutek rozdzielenia pocisku, następowało odsłonięcie jego dyszy. Podwodne sterowanie głowicy zapewniało umieszczone w jej tylnej części niewielkie krzyżowe usterzenie wyposażone w stery. Przejście pomiędzy głowicą a kadłubem osłonięte było stożkowatą owiewką. Do głowicy zamontowane były trapezowe skrzydła o małym wydłużeniu wyposażone w lotki. Powierzchnie sterowe skrzydeł i usterzenia poruszane elektrycznie. Na końcu kadłuba zamontowany smugacz.
Napęd głowicy stanowił pojedynczy silnik rakietowy na stały materiał pędny (balistyt nitroglikolowy), prawdopodobnie Schmidding 109-573 o ciągu 100 kg przez 3 s. Nie jest jasne, czy GT 1200 miał posiadać silniki rakietowe używane w locie.
Dane techniczne GT 1200A: długość całkowita 7325 mm, rozpiętość 3975 mm, średnica kadłuba 525 mm.
Rozwinięciem tej konstrukcji był pocisk GT 1200B o długości zmniejszonej do 6825 mm, co osiągnięto umieszczając wyposażenie zdalnego sterowania w dwóch gondolach zamontowanych w przednich częściach skrzydeł, zmniejszeniu uległa też szerokość kadłuba.
Ostatnia wersja, GT 1200C (będąca zarazem ostatnim pociskiem powietrze-ziemia lub powietrze-woda zaprojektowanym przez Henschla), miała długość 7350 mm i posiadała zamontowaną w przedniej części (zamiast na skrzydłach) gondolę mieszczącą wyposażenie elektroniczne (być może głowicę samonaprowadzającą). Jako nosiciel planowany był samolot Bv 142.

Grzegorz Płoński©

do góry