Henschel Hs 298

Kierowany pocisk rakietowy bliskiego zasięgu powietrze-powietrze.
Opracowanie pocisku Hs 298 rozpoczęto pod kierunkiem prof. Herberta Wagnera w firmie Henschel w Schönefeld w roku 1943, na podstawie prac nad rakietowymi pociskami kierowanymi prowadzonych już od 1941 roku, które ze względu na korzystny dla Niemiec przebieg wojny nie zyskały wówczas poparcia RLM. W nowej sytuacji prace uzyskały wysoki priorytet i dążono do jak najszybszego uruchomienia produkcji seryjnej w początku 1945 roku. Docelowymi nosicielami miały być samoloty Do 217J, Do 217N, Ju 88G, Ju 388J i Fw 190, pocisk wystrzeliwany miał być przy prędkości 500 km/h, z odległości 1500-2000 m od celu. Pierwszy eksperymentalny Hs 298 odpalony został w maju 1944, 22 grudnia przeprowadzono pierwszą próbę w locie, z Ju 88A-4 (wg 31. Ju 88G) uzbrojonym w trzy pociski startujące z wyrzutni szynowych o długości 180 cm, z których jednak tylko jeden nie zawiódł - drugi przedwcześnie eksplodował a trzeci rozbił się o ziemię; w testach używano też samoloty Do 217J, Ju 388J-1 i być może Fw 190, wg części publikacji osiągnięto celność na poziomie 20%. Prawdopodobnie 5 listopada 1944 loty próbne odbył pilotowany przez Gerda Lindnera Me 262 z podwieszonymi dwoma Hs 298, docelowo planowano uzbrojenie tego typu w trzy pociski. Do jesieni 1944 zbudowano około 300 Hs 298 serii próbnej, po czym dalsza produkcja, opóźniana przez problemy z dostawą zapalników zbliżeniowych z wiedeńskiej firmy Donag, została wstrzymana przez RLM. Henschel zaproponował wobec tego nową wersję, Hs 298V-2, wyprodukowaną w liczbie 135 egzemplarzy. W grudniu 1944 wytwarzanie Hs 298 przeniesiono z Schönefeld do już ukończonych sztolni znajdującej się w budowie fabryki podziemnej B-3a Hydra w kompleksie B-3 Anhydrit w górze Himmelberg k. Woffleben w Turyngii, jednak nie podjęto tam już ich produkcji seryjnej, a dalszy rozwój pocisku został ostatecznie wstrzymany (na korzyść Ru 344) 6 lutego 1945 rozkazem SS-Gruppenführera Kammlera. 100 sztuk Hs 298V-2 zmagazynowanych w Wansdorf k. Berlina zostało zniszczonych w obliczy nadciągającej Armii Czerwonej.
Hs 298V-1 miał postać średniopłata o wysokim kadłubie, przechodzącym w tylnej części w krótką belkę ogonową. W przedniej, rozdwojonej części kadłuba umieszczony był na dole napędzany czterołopatowym śmigiełkiem generator zasilający układy elektryczne, powyżej zaś głowica bojowa z zapalnikiem zbliżeniowym, osłoniętym smukłą stożkową owiewką. W środkowej części kadłuba mieściło się wyposażenie zdalnego kierowania i silnik rakietowy. Na końcu belki ogonowej zamontowany był prostokątny statecznik wysokości wyposażony w pojedynczy przerywacz (tzw. ster Wagnera) na całej rozpiętości krawędzi spływu pełniący rolę steru wysokości, na końcach statecznika znajdowały się dwa kwadratowe stateczniki pionowe, pozbawione powierzchni sterowych. Skośne trapezowe skrzydła wyposażone były w stery Wagnera pełniące rolę lotek. 
Napęd stanowił silnik rakietowy na paliwo stałe (balistyt nitroglikolowy) Schmidding 109-543 (SG 32) o ciągu 150 kg przez 5,5 s, spadającym do 50 kg na 20 s, którego dysza znajdowała się pod belką ogonową. Jako jednostki alternatywne przewidywane były Schmidding 109-513 na ciekły materiał pędny, paliwo M-Stoff (metanol) i utleniacz A-Stoff (tlen), o ciągu 610 kg przez 11 s, oraz BMW 109-511 na ciekłe materiały pędne, paliwo M-Stoff i utleniacz Sv-Stoff (kwas azotowy), o ciągu 600 kg przez 12 s. Oba te silniki były prostymi konstrukcjami, pozbawionymi pomp paliwowych.
Pocisk kierowany był ręcznie zdalnie komendowo metodą trzech punktów (po linii celowania), drogą radiową za pomocą systemu Burgund (Kehl/Strassburg) z nadajnikiem FuG 203 Kehl i odbiornikiem FuG 230 Strassburg, o zasięgu 1500 m, a także analogicznych Franken (nadajnik FuG 512 Kogge i odbiornik FuG 530 Brigg) lub Kehl/Colmar, przy czym zastosowano dodatkowy kanał służący zdalnemu detonowaniu głowicy bojowej. Antena rozciągnięta była pomiędzy końcówką lewego skrzydła a kadłubem. W późniejszym okresie planowano również użycie systemu kierowania przewodowego. Głowica bojowa miała być detonowana przez zapalnik zbliżeniowy, m.in. pasywny elektromechaniczny akustyczny Ruhrstahl Kranich (Żuraw) o zasięgu 7 m lub aktywny radiowy AEG Fuchs (Lis) o zasięgu 12-15 m, z umieszczonym w dziobie pocisku nadajnikiem radiowym i anteną odbierającą sygnał odbity od celu, a także aktywny radiowy zapalnik dopplerowski Kakadu; wzmiankowany w 26. zapalnik Rüssel jest nieporozumieniem wynikającym z błędu w tłumaczeniu z tekstu niemieckiego.
Hs 298V-2 posiadał skrzydła o powiększonym skosie, wyposażone w przypominające lotki interceptory, okrągłe stateczniki pionowe i powiększoną głowicę bojową, zamienioną miejscem z generatorem.

• długość 2003 mm, 
• wysokość kadłuba 415 mm, 
• szerokość kadłuba 203 mm 
• rozpiętość 1290 mm, 
• powierzchnia nośna 0,42 m², 
• masa całkowita 95 kg, 
• masa paliwa 9,5 kg [6,5 kg?], 
• masa materiału wybuchowego 25 kg, 
• ciąg silnika 150 kg/50 kg, 
• prędkość maksymalna 234 m/s (842,4 km/h) [940 km/h?] 
• zasięg 1600 m [2500 m?] 
• pułap odpalenia od 1000 m poniżej do 2000 m powyżej celu.
  

Dane techniczne Hs 298V-2

• długość 2545 mm 
• wysokość kadłuba 415 mm, 
• rozpiętość 1274 mm, 
• masa całkowita 125 kg, 
• masa paliwa 6,5 kg,
• masa materiału wybuchowego 48 kg, 
• prędkość maksymalna 680 km/h

Grzegorz Płoński©

do góry