Henschel Hs 294

Kierowany przeciwokrętowy pocisk nurkujący.
W roku 1940 rozpoczęto w firmie Henschel prace nad kierowanymi pociskami nurkującymi (przeznaczonymi do atakowania jednostek pływających poniżej linii wodnej). Próby z użyciem kadłubów i silników pocisków Hs 293 z różnymi głowicami bojowymi i układami kierowania doprowadziły do powstania liczącej ok. 60 sztuk eksperymentalnej serii Hs 293C (wersje C-1, C-2, C-3, C-4), napędzanej silnikami HWK 109-507B, na której testowano także m.in. przerywacze w miejsce lotek (C-1) oraz zmodyfikowane systemy sterowania bez potencjometrów (C-2). W roku 1943 na bazie uzyskanych doświadczeń skonstruowano większy model - Hs 294. 
Po zrzucie pocisk rozpędzany był przez silniki rakietowe i podążał do celu lotem ślizgowym kierowany z samolotu nosiciela przez obserwatora, którego zadaniem było wprowadzenie pocisku do wody przed atakowanym okrętem pod kątem 15-30 (optymalnie 22) stopni. W momencie uderzenia o powierzchnię wody głowica bojowa odłamywała się od kadłuba i skrzydeł (wskutek miejscowego osłabienia konstrukcji, bądź też zastosowania sworzni wybuchowych), co miało na celu zwiększenie celności w fazie podwodnej i dzięki energii kinetycznej przebywała do 45 m pod powierzchnią wody, uderzając w podwodną część celu. W przypadku nietrafienia następowało samozniszczenie. Głowica miała być wyposażona w zapalnik zbliżeniowy, podobny do instalowanego w torpedach, jednak opóźnienie w jego opracowaniu, jak i niezadowalające wyniki prób, zaważyły na losie konstrukcji. Seria prototypowa Hs 294V-1 (20 sztuk) służyła głównie do testów podwodnych i prawdopodobnie były to pociski nienapędzane (planowano dwa silniki BMW 109-511?), Hs 294V-2 zamówiona przez RLM w ilości 300 pocisków, z których zbudowano co najmniej 56 (45 wg 20.) posiadała tzw. stery Wagnera (przerywacze umieszczone za krawędzią spływu) w miejsce lotek. RLM złożyło zamówienie na 1300 Hs 294A-0, jednak nie jest znana liczba wyprodukowanych egzemplarzy (prawdopodobnie 40 do 80), 25 (20 wg 20.) z nich było przerabianych w celu zainstalowania telewizyjnego układu naprowadzania K11 Tonne-Seedorf zapożyczonego z pocisku Hs 293D, z kamerą zamontowaną w prawej gondoli silnikowej, wersję tę oznaczono Hs 294D. Łączną ilość wyprodukowanych pocisków szacuje się na 125-165 sztuk. Jako podstawowe nosiciele Hs 294 planowano użyć He 177 i Ju 290.
Hs 294A posiadał kadłub podobny do serii Hs 293 połączony z nową, stożkowatą głowicą bojową o dużym wydłużeniu, charakteryzującą się niskim oporem hydrodynamicznym, ze specjalnie ukształtowanym wierzchołkiem mającym za zadanie wyrównanie toru głowicy pod wodą. Do głowicy przymocowane były trapezowe skrzydła o małym wydłużeniu wyposażone w interceptory. Statecznik poziomy prostokątny, ze sterem wysokości zajmującym ok. 2/3 rozpiętości, brak steru kierunku. Powierzchnie sterowe poruszane elektrycznie. Na końcu kadłuba znajdował się smugacz ułatwiający obserwację pocisku przez celowniczego. 
Napęd stanowiły dwa podwieszone obok siebie pod kadłubem odrzucane silniki rakietowe HWK 109-507D (RII 260/4, tzw. "zimne") na ciekły materiał pędny, paliwo Z-Stoff (wodny roztwór nadmanganianu potasu lub sodu) i utleniacz T-Stoff (80% stabilizowany nadtlenek wodoru), o ciągu 1300 kg przez 10 s każdy. Materiały pędne podawane były za pomocą sprężonego powietrza. Prototypy Hs 294 posiadały także silnik pojedynczy, rozważano ponadto użycie silników WASAG 109-512 na stały materiał pędny lub jednego projektowanego BMW P 3375 (RII 301).Pocisk naprowadzany był ręcznie komendowo po linii celowania, drogą radiową w wersji Hs 294A (system FuG 203/230 Kehl-Strassburg) i przewodową w wersji Hs 294B (FuG 207/237 Dortmund-Duisburg?).

• długość całkowita 6120 [6114?] mm, 
• długość głowicy 3665 mm, 
• średnica kadłuba 650 [620?] mm 
• rozpiętość 4025 mm, 
• powierzchnia nośna 5,3 m², 
• masa całkowita 2170 kg, w tym materiał wybuchowy 656 [630?] kg. 
• Prędkość maksymalna 860 [880?] km/h, 
• zasięg 4-14 km, 
• pułap zrzutu 800-5500 m. 

Grzegorz Płoński©

do góry