Henschel Hs 117H

Pocisk Hs 117H był lotniczą wersją przeciwlotniczego rakietowego pocisku kierowanego Hs 117 Schmetterling opracowaną w roku 1944 jako doraźne rozwiązanie w odpowiedzi na zapotrzebowanie na pocisk kierowany powietrze-powietrze zgłoszone przez Kommission zur Brechung des feindlichen Luftterrors (Komisję do przerwania nieprzyjacielskiego terroru lotniczego). Pocisk Hs 117 w wersji lotniczej pozbawiony został niepotrzebnych startowych silników rakietowych na stały materiał pędny, niewielkiemu przekonstruowaniu uległo usterzenie i układ kierowania. W odróżnieniu od pocisków Hs 298 i Ru 344 miał to być ciężki pocisk dalekiego zasięgu, przeznaczony do użycia na ciężkich samolotach myśliwskich z napędem tłokowym, jak np. Do 217, Ju 188 i Ju 388, umożliwiający im przeprowadzenie ataku z bezpiecznej odległości od celu. Pierwsze loty próbne Hs 117H odbyły się w maju 1944, a prototyp V28 otrzymał silnik BMW 109-558. Ogółem przeprowadzono jedynie ok. 20 prób w locie, część z nich silnikowych, z czego zaledwie 6 zakończyło się powodzeniem (wg 31. przeprowadzono 28 prób silnikowych, w tym 15 udanych) - na dopracowanie konstrukcji zabrakło już czasu. Pomimo, że Hs 117H opracowywany by równolegle do Hs 117 i na jego bazie, dalsze prace nad pociskiem zostały wstrzymane 6 lutego 1945 rozkazem SS-Gruppenführera Hansa Kammlera, pomimo kontynuowania programu pocisku przeciwlotniczego ziemia-powietrze Hs 117 i wersja H nie była ani produkowana seryjnie, ani użyta bojowo.
Hs 117H miał układ średniopłata. Cylindryczny kadłub zawierał układ kierowania, zbiorniki paliwa oraz silnik rakietowy i posiadał charakterystyczną rozdwojoną część dziobową mieszczącą głowicę bojową z zapalnikiem zbliżeniowym i napędzany śmigiełkiem generator zasilający systemy elektryczne. Skośne skrzydła wyposażone były w lotki, umieszczone na końcu kadłuba usterzenie posiadało prostokątny statecznik poziomy ze sterem wysokości i umieszczony pod kadłubem trapezowy statecznik pionowy, w odróżnieniu od Hs 117 górny statecznik pionowy zredukowany został do niewielkiej płetwy. 
Napęd stanowił silnik rakietowy BMW 109-558, używany także w Hs 117, na ciekły materiał pędny - paliwo R-Stoff Tonka 250 (50% Rohxylidyn F i 50% trójetyloaminy) i utleniacz Sv-Stoff Salbei (90-98% stężonego kwasu azotowego i 2-10% kwasu siarkowego), o ciągu 375 kg przez 33 s, spadającym do 60 kg na 24 s. Materiały pędne dostarczane były do silnika za pomocą sprężonego gazu wtłaczanego do zbiorników paliwa, poprzez elektrycznie sterowane zawory. Hs 117H, w odróżnieniu od Hs 117, nie posiadał automatycznego układu utrzymującego stałą prędkość lotu i zabezpieczającego przed przekroczeniem krytycznej liczby Macha - w czasie prób uzyskano prędkości o 0,05 Mach większe, niż wynikałoby to z badań tunelowych. W wersji seryjnej przewidywano także zastosowanie silnika WASAG 109-512 na stały materiał pędny, o ciągu 1200 kg przez 11 s. 
Pocisk Hs 117H naprowadzany był na cel ręcznie komendowo metodą trzech punktów (po linii celowania), drogą radiową, wstępne nakierowanie na cel następowało za pomocą standartowego celownika strzeleckiego Revi, ze względu na występujące w samolocie wibracje nie przewidywano zastosowania używanej z Hs 117 lunety celowniczej. Głowica bojowa była początkowo detonowana sygnałem radiowym, później wprowadzono zapalnik zbliżeniowy - przewidywano typy Marabu (Marabut), Meise (Sikorka; pasywny akustyczny zapalnik firmy Naumann und Borm o zasięgu 15 m), Fuchs (Lis; aktywny radiowy zapalnik zbliżeniowy firmy AEG z Berlina, o zasięgu 12-15 m) i być może Kakadu (aktywny radiowy zbliżeniowy zapalnik dopplerowski); docelowo planowano zastosowanie układu samonaprowadzania.

• długość (bez zapalnika) 3690 mm, 
• średnica kadłuba 350 mm, 
• rozpiętość 2000 mm, 
• masa całkowita 325 kg 
• masa paliwa 72 kg, 
• masa materiału wybuchowego 100 kg, 
• maksymalny ciąg silnika 375 kg, 
• prędkość maksymalna 250 m/s (900 km/h), 
• zasięg w poziomie 6000-10000 m 
• zasięg w pionie 5000 m.

Grzegorz Płoński©

do góry