|
|
Kierowana bomba szybująca dalekiego zasięgu opracowana w 1943 roku pod nazwą Bv 226 przez dr Richarda Vogta, dyrektora technicznego firmy Blohm & Voss, w celu zastąpienia pocisku Fi 103 (Vergeltungswaffe 1). Planowano przenoszenie przez samoloty He 111H i Ju 88A-4 trzech pocisków na zamkach bombowych ETC 2000. Bomba miała być zrzucana z wysokości 7000 m (wg 28.: 10500 m), przy prędkości 550 km/h i swobodnie szybując osiągać zasięg 210 km z prędkością końcową 450 km/h. Ponieważ pierwsze testy prowadzone w Karlshagen wykazały, że Bv 246 ma gorszą celność niż Fi 103, projekt został przez RLM odrzucony. Latem 1943 RLM ponownie zainteresowało się opracowywaną w 11 wariantach bombą, 2 czerwca 1943 E-Stelle Karlshagen otrzymała zlecenie przeprowadzenia prób nowej wersji Bv 246B, testy polowe miał przeprowadzić KG 101 w Greifswald. Charakteryzująca się mniejszym zasięgiem Bv 246A pozostała w fazie projektu.
Do prób posłużył Ju 188E-1 W.Nr. 260393, ale nie uzyskano zadawalających wyników - doskonałość aerodynamiczna i celność bomby nie spełniały wymagań. Testy zostały wstrzymane z powodu awarii samolotu-nosiciela, ale pomimo tego 12 grudnia 1943 złożono zamówienie na masową produkcję, którą jednak wstrzymano już 26 lutego (wg 10. - marca) 1944, na skutek przyhamowania całego programu rakietowego w Niemczech. Po kolejnych naradach projekt wznowiono 8 marca, lecz 13 maja 1944 wstrzymano ponownie z powodu słabej celności. Wyprodukowano jedynie serię 550 sztuk Bv 246 jako celów ćwiczebnych dla artylerii przeciwlotniczej Zieldarstellungsgerät Bv 246. Pomiędzy 3 lipca 1943 i 5 lipca 1944 przeprowadzono łącznie testy 238 Bv 246 wyposażonych w różne systemy naprowadzania, w trakcie których jako nosiciele użyto Ju 88A-4, He 111H-15 (specjalna wersja powstała na bazie H-12, przenosząca dwie Bv 246 pod skrzydłami i jedną pod kadłubem), Fw 190A-5/U15 W.Nr. 151282 (VL+FG, próby w Karlshagen 1943), Fw 190A-8 W.Nr. 130975 (Fw 190 przenosiły jedną bombę pod kadłubem). 5 lipca 1944 IV/KG 101 zażądał do prób 50 (60?) Bv 246, ale dzień później cały program, za wyjątkiem celów ćwiczebnych, został ponownie wstrzymany. 29 Bv 246 zmagazynowanych w Karlshagen zostało zniszczonych podczas nalotu 17 lipca, 14 sierpnia znów zezwolono na próby wszystkich wersji Bv 246, nowy ośrodek doświadczalny zlokalizowano w Faßbergu koło Celle w Dolnej Saksonii. Ogółem wyprodukowano niemal 1100 Bv 246, z czego 1 stycznia 1945 osiągalnych było jeszcze 599 sztuk. Jako perspektywiczne nosiciele Bv 246 przewidywano użyć m.in. Me 262 i Ar 234. Rozkaz SS-Gruppenführera Kammlera z 6 lutego 1945 określający zakres prac prowadzonych nad pociskami kierowanymi wymienia jedynie Zieldarstellungsgerät 8-246, w grupie broni wdrażanych do produkcji.
W początku 1945 roku przeprowadzono próby z krótkofalową pasywną radiolokacyjną głowicą samonaprowadzającą Radieschen (Rzodkiewka) opracowaną przez dr inż. Kleinwächtera z Deutsche Post w celu atakowania naziemnych nawigacyjnych nadajników radiowych w południowej Anglii. Antena systemu została umieszczona w zmodyfikowanym dziobie kadłuba, przed głowicą bojową, a bazujący na FuG 230 Strassburg odbiornik w tylnej części pocisku. Próby tak wyposażonych Bv 246 przeprowadzono na poligonie artyleryjskim w Unterlüss k. Faßbergu. Ze względu na niedopracowany system żyroskopowy jedynie dwa pociski nie zawiodły, trafiając jednak zaledwie kilka metrów od nadajników-celów.
Bv 246 posiadał cygarowaty kadłub mieszczący w przedniej części głowicę bojową a w tylnej układ kierowania. Pocisk posiadał zamontowane na grzbiecie kadłuba smukłe trapezowe skrzydła bez wzniosu, o wydłużeniu 25,5, pozbawione powierzchni sterowych. Pojedynczy prostokątny statecznik poziomy ze sterolotkami posiadał na końcach podwójne usterzenie pionowe ze sterami kierunku (Bv 226 miał usterzenie krzyżowe ze statecznikiem pionowym umieszczonym za poziomym). Pocisk podwieszany był pod samolotem nosicielem ze skrzydłami wygiętymi w dół za pomocą dodatkowych zastrzałów - wskutek tego w chwili uwolnienia rozprostowujące się skrzydła odpychały bombę od samolotu, zapobiegając kolizji. Układ naprowadzania Bv 246B, Askania ASLK 121, składał się z systemu stabilizacji żyroskopowej korygowanego przez wiązkę radiową z samolotu-nosiciela.
Dane techniczne Bv 246B:
Długość 3525 mm, średnica kadłuba 542 mm, rozpiętość 6408 mm, powierzchnia nośna 1,47 m2, masa całkowita 730 kg, masa materiału wybuchowego 435 kg, kąt opadania ok. 1:25, zasięg 210 km.
|
|
do
góry