|
|
|
7,5 cm Flak L/60
|
|
|
|
|
|
|
Armata 7,5 cm Flak L/60 zaprojektowana została, z obejściem ograniczeń Traktatu Wersalskiego, w szwedzkiej filii firmy Krupp w latach 1928-1930, na podstawie zlecenia firmy Koch und Kienzle, będącej przykrywką dla działań Reichswehrministerium. Po powołaniu w roku 1930 komisji ASTA-3 przyjęta została jako typ przejściowy na uzbrojenie czterodziałowych baterii Fahrabteilungen (czyli "oddziałów taborowych") Reichswehry, dla wstępnego szkolenia obrony przeciwlotniczej, jako że osiągi działa tego kalibru, zwłaszcza siła rażenia pocisku, były za małe dla skutecznego użycia w obronie przeciwlotniczej. Po wprowadzeniu do służby docelowych armat 8,8 cm Flak 18, będących de facto rozwinięciem konstrukcji 7,5 cm Flak L/60, większość tych dział została po roku 1933 sprzedana za granicę, głównie do Hiszpanii w l. 1935-36 i Afryki Południowej, zaś te które pozostały w kraju przejęte zostały po 1939 przez Kriegsmarine i użyte w artylerii nadbrzeżnej w północnych Niemczech.
Armata 7,5 cm Flak L/60 przeznaczona była do zwalczania celów na wysokościach do 6000 m. Zespół odrzutowy wyposażony był w umieszczony w kołysce hydrauliczny opornik i zamontowany powyżej lufy pneumatyczny powrotnik. Zamek klinowy półautomatyczny, otwierał się w lewo, odciążacze zamontowane były pomiędzy górną częścią kołyski a łożem górnym. Z lewej strony łoża górnego zainstalowana była nastawnica zapalników z dwoma gniazdami na pionowo umieszczone naboje. Działo ładowane było ręcznie.
Pierwotnie armata osadzona była na jednoosiowym łożu dolnym, które przed wprowadzeniem na uzbrojenie zastąpione zostało przez nowe łoże krzyżowe z bocznymi ogonami składanymi w górę. Działo wyposażone było we wskazówkowe odbiorniki parametrów strzelania (kąta podniesienia, azymutu wyprzedzonego i nastawy zapalnika) przesyłanych ze stanowiska kierowania ogniem.
|
|
|
|
Dane techniczne:
- Kaliber 75 mm
- długość lufy 4500 mm
- kąt ostrzału w poziomie 360°
- kąt ostrzału w pionie -3 do +85°
- szybkostrzelność 20-25 strz./min
- Masa w położeniu bojowym 3140 kg
- Donośność w pionie 11300 [10000?] m
- prędkość wylotowa pocisku burzącego o masie 6,5 kg - 850 m/s.
|
|
|
|
|
|
8,8 cm Gerät 42 |
|
|
|
|
|
|
Opracowywanie armaty przeciwlotniczej Gerät 42 kalibru 8,8 cm rozpoczęto w firmie Krupp w Essen w roku 1939, jako armaty przeciwlotniczej o wysokich osiągach, konkurencyjnej dla Gerät 37 Rheinmetalla (późniejszej 8,8 cm Flak 41). Nowe działo posiadało długą lufę wyposażoną w hamulec wylotowy, przystosowaną do strzelania cięższymi pociskami, ze zwiększonym ładunkiem miotającym (łuska o długości 855 mm). Jednocześnie projektując także jego wersję przeciwpancerną i czołgową. Prace postępowały jednak wolno i dopiero w lutym 1942 (1943?) roku gotowa była drewniana makieta, po czym, ze względu na zwiększone wymagania co do nowej armaty przeciwlotniczej, których spełnienie wymagałoby kolejnego przedłużenia procesu rozwojowego, Heereswaffenamt nakazał Kruppowi wstrzymanie konstruowania wersji przeciwlotniczej i skoncentrowanie się na odmianach przeciwpancernych, co doprowadziło do powstania armat 8,8 cm KwK 43 i 8,8 cm PaK 43.
Krupp zaproponował także zbudowane z użyciem swej armaty gąsienicowe przeciwlotnicze działo samobieżne Gerät 42 auf Sd. Fgst., analogiczne do zbudowanego prototypu uzbrojonego w 8,8 cm Flak 41.
|
|
|
|
Dane techniczne:
- Kaliber 88 mm
- długość zespołu odrzutowego 6600 mm
- długość lufy 6292 mm (L/71,5)
- długość części gwintowanej 5192 mm
- Kąt ostrzału w poziomie 360°
- kąt ostrzału w pionie -3 do +90°
- szybkostrzelność 22-25 strz./min.
- Masa w położeniu bojowym ok. 7700 kg.
- Prędkość wylotowa pocisku burzącego o masie 10 kg - 1000 m/s.
|
|
|
|
|
|
12,8 cm Flak 45 |
|
|
|
|
|
|
Rozwojowa wersja armaty 12,8 cm Flak 40 opracowywana od roku 1943 w firmie Rheinmetall. Działo skonstruowane zostało w oparciu o zmodyfikowane łoże Flaka 40, z wydłużoną lufą wyposażoną w hamulec wylotowy, przystosowaną do użycia nabojów z pociskami o masie 28 kg i silniejszymi ładunkami miotającymi. W roku 1945 zbudowany został pierwszy, nieukończony prototyp. W ramach prób testowano różne rodzaje amunicji, w tym podkalibrowej, oraz konstrukcje luf o różnych skokach gwintu (30, 21 i 18 kalibrów), a także lufę gładką strzelającą pociskami stabilizowanymi brzechwowo.
|
|
|
|
Dane techniczne:
- Kaliber 128 mm
- całkowita długość lufy 9984 mm
- długość lufy 9600 mm (L/75)
- długość części gwintowanej 8064 mm
- Kąt ostrzału w poziomie 360°
- kąt ostrzału w pionie -3 do +90°
- szybkostrzelność 22-25 strz./min.
- Prędkości wylotowe: pocisk burzący o masie 31 kg - 930 m/s, pocisk
- burzący podkalibrowy o masie 17,4/14,4 kg - 1234 m/s, pocisk burzący
- stabilizowany brzechwowo (lufa gładka) o masie 7,7/6,3 kg - 1500 m/s.
|
|
|
|
|
|
Grzegorz P© |
|
|
 do
góry
|
|
|
