|
|
Prace nad armatą przeciwlotniczą 8,8 cm Flak 41 rozpoczęto w zakładach Rheinmetall-Borsig w roku 1939, gdy stało się jasne, że dotychczasowe armaty 8,8 cm Flak 18/36/37 mają parametry niewystarczające do zwalczania nowych typów samolotów. W celu zwiększenia osiągów balistycznych opracowano nową amunicję o znacznie większym ładunku miotającym, strzelającą cięższymi pociskami. Zwiększono także długość lufy, wykorzystując później lufę opracowaną dla niezrealizowanej ostatecznie armaty Kruppa 8,8 cm Flak 42 (Gerät 42).
W roku 1942 wyprodukowano pierwsze 44 sztuki serii zerowej (0-Serie), które na złożoną w sierpniu 1942 prośbę Rommla o wysokiej klasy armaty do zwalczania czołgów, rozkazem Hitlera w marcu 1943 wysłano do Afryki dla Afrika Korps. Połowa z nich została stracona na statkach zatopionych na Morzu Śródziemnym, a bojowe użycie pozostałych zostało ograniczone przez niedopracowania (m. in. powodowane przez konstrukcję lufy trudności z usuwaniem łusek) i konieczność dorabiania brakujących części zamiennych. Pomimo, że 8,8 cm Flak 41 była wówczas najlepszym niemieckim działem przeciwlotniczym (a może i najlepszym na świecie), o balistyce dorównującej armatom 12,8 cm i - co ważne w walkach naziemnych - niezwykle niskiej sylwetce, produkcja postępowała bardzo wolno, w kwietniu 1944 wytworzono zaledwie 3 działa, do grudnia 100, w sierpniu 1944 w jednostkach obrony przeciwlotniczej było 159 dział, w lutym 1945 - 279.
8,8 cm Flak 41 używany był w czterodziałowych bateriach do zwalczania celów na dużych wysokościach. Armata została też wykorzystana przez Kruppa w roku 1944 w prototypowym przeciwlotniczym dziale samobieżnym 8,8 cm Flak 41 auf Sd. Fgst., w planach pozostało działo samobieżne wykorzystujące podwozie czołgu Panther.
8,8 cm Flak 41 posiadała początkowo pięcioczęściową lufę z trzyczęściową rurą rdzeniową łączoną dwuczęściowym płaszczem, przystosowaną do łusek mosiężnych, która nie sprawdziła się w praktyce. Od 153. lufy zastosowano lufę czteroczęściową przystosowaną do powlekanych łusek stalowych, ostatecznie zastąpioną przez lufę z jednoczęściową rurą rdzeniową dla łusek stalowych niepowlekanych. Do płaszcza dokręcona była nasada zamkowa z półautomatycznym zamkiem klinowym poruszający się w pionie i z hydrauliczno-pneumatycznym dosyłaczem rolkowym. Wewnątrz kołyski, pod lufą, umieszczony był opornik, powyżej lufy powrotnik. Odciążacze znajdowały się po obu stronach wewnątrz łoża górnego. Działo naprowadzane było na cel ręcznie za pomocą korb umieszczonych z prawej strony łoża górnego na stanowisku celowniczego kierunku i dwóch celowniczych podniesienia (co ułatwiało poruszanie zespołu podniesieniowego w czasie strzelań przeciwlotniczych), z lewej strony znajdował się napędzany ręcznie przyrząd do nastawiania zapalników Zünderstellmaschine 41.
Przesyłanie danych z przyrządu centralnego baterii, Kdo. Ger. 40 lub Kdo. Ger. 41, odbywało się za pośrednictwem wskazówkowych odbiorników Übertragungsgerät 37 umieszczonych na stanowiskach celowniczego kierunku, tylnego celowniczego podniesienia i nastawniczego zapalników; na stanowisku celowniczego kierunku znajdowała się podstawa dla celownika optycznego. Do łoża górnego można było zamocować tarczę.
Czteroogonowe krzyżowe łoże dolne posiadało romboidalną platformę centralną, z bocznymi ogonami składanymi w płaszczyźnie poziomej, ogony przedni i tylny były, podobnie jak w 8,8 cm Flak 36, identyczne i wyposażone w haki służące do podnoszenia działa w celu zamontowania na podwoziu. Na końcach ogonów znajdowały się podnośniki służące do poziomowania działa, które na stanowisku unieruchamiane było za pomocą kotew. W położeniu transportowym lufa odłączana była od opornika i powrotnika i przesuwana w tylne położenie, składane były zewnętrzne części tarczy i siedziska obsługi. Do transportu 8,8 cm Flak 41 służyło dwuosiowe ośmiokołowe podwozie Sd. Anh. 202.
|
|
do
góry