|
|
Ciężkie działo przeciwlotnicze 15 cm Gerät 55 opracowane zostało w firmie Rheinmetall na podstawie złożonego jeszcze w roku 1936 w firmach Krupp i Rheinmetall zlecenia. Prototypy gotowe były do prób we wrześniu 1938 - okazało się, że wzrost osiągów i prawdopodobieństwa zniszczenia celu w porównaniu z armatami przeciwlotniczymi kalibru 12,8 cm jest nieznaczny i nieproporcjonalny do wzrostu masy i wielkości dział, tak że nie uzasadnia to nakładów na ich produkcję.
W roku 1940, ze względu na niewystarczające parametru znajdujących się na uzbrojeniu armat przeciwlotniczych, ponownie zlecono obu firmom, na podstawie wcześniejszych prac, opracowanie armat kalibru 15 cm, lecz o podwyższonych parametrach - pocisk o masie 42 kg osiągać miał prędkość wylotową 960 m/s, a działo miało być transportowane bez konieczności rozkładania na podzespoły. Na podstawie tych wymagań Rheinmetall skonstruował 15 cm Gerät 65, który na podstawie ponownie zmienionych założeń od października 1942 rozwijany był dalej jako stacjonarny 15 cm Gerät 65F (Fest - stały) mogący wystrzeliwać pociski z prędkością wylotową 1200 m/s na wysokość 18000 m.
Prototypowa lufa dla 15 cm Gerät 65 gotowa była w roku 1942, w sierpniu 1943 ukończono lufę i łoże prototypu Gerät 65 F. Dalsze prace nad armatami przeciwlotniczymi kalibru 15 cm wstrzymane zostały we wrześniu 1943, a istniejące konstrukcje służyły jedynie do testów balistycznych. Prowadzone od 1941 roku prace projektowe nad jeszcze większym działem przeciwlotniczym 24 cm Gerät 85 wstrzymane zostały 14 sierpnia 1943.
15 cm Gerät 55 wywodził się w prostej linii z wcześniejszych ciężkich dział przeciwlotniczych Rheinmetalla, 10,5 cm Flak 38 i 12,8 cm Flak 40, będąc praktycznie powiększoną wersją tego ostatniego. Na stanowisku działo spoczywało na łożu dolnym w formie prostokątnej płyty oporowej z sześcioma krótkimi ogonami - dwoma stałymi podłużnymi i czterema składanymi bocznymi. Lufa naprowadzana była na cel za pomocą mechanizmów napędzanych silnikami elektrycznymi z bezstopniowymi przekładniami hydraulicznymi Pittler-Thoma, umieszczonymi z prawej strony łoża górnego, w sytuacji awaryjnej możliwe było naprowadzanie ręczne za pomocą podwójnych korb. Parametry celowania przekazywane były do umieszczonych na stanowiskach celowniczych wskazówkowych odbiorników Übertragungsgerät 37. Z lewej strony łoża górnego zabudowany był w jego tylnej części magazyn amunicyjny współpracujący z automatycznym urządzeniem zasilającym, podobnym jak we wspomnianych pierwowzorach.
15 cm Gerät 55 transportowany był w trzech częściach - platforma podstawy, łoże i lufa.
|
|
do
góry