|
|
Werner Mölders urodził się 18 marca 1913 roku w Gelsenkirchen w Zagłębiu Ruhry. Wstąpił do wojska w roku 1932. Po dwóch latach ukończył Szkołę Wojenną w Dreźnie (Kriegsschule Dresden). Początkowo służył w piechocie (jako podporucznik saperów w 2 Pułku Piechoty w Olsztynie), jednakże po pierwszym, przypadkowym locie samolotem, całkowicie przeorientował swoje zainteresowania. Wstąpił do nowo tworzącej się Luftwaffe i po szkoleniu lotniczym został wysłany 1 lipca 1935 r. do Fliegergruppe Schwerin, następnie zaś, 1 kwietnia 1936 r., został przeniesiony do eskadry szkolnej (Schulstaffel) JG 134 i przez 2 lata był instruktorem w Wiesbaden.
Swoją błyskotliwą karierę Mölders rozpoczął w Hiszpanii w 1938 r., kiedy to zgłosił się na ochotnika do Legionu Condor i objął w kwietniu dowództwo 3. eskadry J/88. Pomiędzy 15 lipca a 3 listopada 1938 r. zestrzelił 14 samolotów (15. samolot, zgłoszony przez Möldersa 23 września, został odrzucony przez wydział weryfikacyjny RLM): 11 I-16, 2 I-15 oraz 1 SB-2. Tym samym Mölders uzyskał największą liczbę zwycięstw spośród pilotów Legionu Condor. Został odznaczony Spanienkreuz in Gold mit Schwertern und Brillanten. Po powrocie z Hiszpanii wziął udział w organizowaniu i szkoleniu Jagdwaffe. W momencie wybuchu II wojny światowej był Staffelkapitänem 1./ JG 53 „Pik As” w stopniu kapitana.
Podczas gdy niemieckie wojska wkraczały do Polski, JG 53 stacjonował na zachodnich granicach Rzeszy. Swoje pierwsze zwycięstwo w II wojnie światowej odniósł Mölders 21 września 1939 roku, zestrzeliwując francuskiego Curtissa H-75A z GC II/5, pilotowanego przez sierżanata Queginera. 1 listopada Hauptmann Mölders został dowódcą III/ JG 53. Podczas „dziwnej wojny” odniósł kolejnych 8 zwycięstw, które zapewniły mu obie klasy Krzyża Żelaznego.
27 maja 1940, w porannym locie, Mölders zestrzelił 2 francuskie Curtissy, osiągając w ten sposób próg 20 zwycięstw powietrznych (podczas II wojny światowej). Za ten wyczyn został jako pierwszy pilot w Luftwaffe odznaczony w dniu 29 maja 1940 r. Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. Jednakże
5 czerwca, po ustrzeleniu kolejnego dubletu (Bloch i Potez63) szczęście opuściło Möldersa. W trakcie walki z grupą francuskich D.520 z GC I/3 i GC II/7 podporucznik Pommier-Layragues (GC II/7) trafił maszynę Möldersa, zmuszając go do skoku ze spadochronem z małej wysokości. Mölders dostał się do francuskiej niewoli, ale już dwa tygodnie później został z niej (na skutek układu o zwieszeniu broni) zwolniony i wrócił do Niemiec, gdzie 19 lipca został awansowany do stopnia majora. 27 lipca powierzono mu dowództwo JG 51. W czasie walk ponad Francją Mölders zestrzelił łącznie 25 samolotów, stając się najskuteczniejszym niemieckim pilotem tzw. „bitwy o Francję”.
28 lipca Mölders poprowadził formacje swojego pułku nad Anglię. Była to pierwsza misja „Vatiego” od czasu feralnego 5 czerwca. W rejonie Dover piloci I i II Gruppe starli się z brytyjskimi Spitfire’ami z 41 i 74 Sqn. Mölders ponownie miał pecha. Co prawda „Vati” trafił jednego Spita, ale wkrótcewręcz okrążyły go inne. Mölders zainkasował kilka serii i wszystko skończyłoby się bardzo źle, gdyby nie pomoc Oberleutnanta Leppla, który zestrzelił Spita siedzącego „Vatiemu” na ogonie. Dzięki temu Mölders mógł bezpiecznie opuścić pole powietrznej bitwy i kilkadziesiąt minut później dotarł do bazy w Wissant we Francji, lądując przygodnie „na brzuchu”. Po opatrzeniu ran
(postrzelono go w obie nogi) został, na rozkaz samego Göringa, odesłany do wygodnego szpitala Luftwaffe w Berlinie.
Nie minął jednak nawet miesiąc, a „Vati” był już z powrotem w swojej jednostce.
31 sierpnia zestrzelił aż 3 samoloty w jednej akcji, 20 września zaś w rejonie Dover zaliczył dublet, dzięki czemu liczba jego powietrznych zwycięstw wzrosła do 40 (liczone od początku II wojny światowej). Z tej okazji następnego dnia „Vati” otrzymał Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego (jako drugi
w Wehrmachcie – po Eduardzie Dietlu). 22 października był kolejnym wielkim dniem Möldersa – w jednej akcji zestrzelił 3 Hurricane’y, osiągając jako pierwszy pilot Luftwaffe wynik 50 zwycięstw powietrznych (podczas II wojny światowej). Łącznie w okresie bitwy o Anglię Mölders odniósł 28 zwycięstw powietrznych, plasując się na 4. miejscu w tabeli najskuteczniejszych niemieckich pilotów tej bitwy. W jej końcowej fazie miał na koncie łącznie 54 zestrzelone samoloty (nie licząc zestrzelonych w Hiszpanii).
W listopadzie 1940 r. „Vati” awansował do stopnia podpułkownika.
Aż do początku maja 1941 roku Mölders kontynuował loty nad Kanał La Manche, dzięki czemu jego konto wzrosło do 68 zestrzelonych maszyn.
22 czerwca 1941 r. Mölders wraz ze swym pułkiem wkroczył do akcji przeciw Sowietom. Tego dnia „Vati” zestrzelił 4 samoloty (1 I-153 oraz 3 SB-2) i otrzymał Miecze do Krzyża Rycerskiego z Liśćmi Dębowymi (dzień wcześniej jako pierwszy żołnierz Wehrmachtu otrzymał to odznaczenie Adolf Galland; Mölders był więc drugim żołnierzem odznaczonym Mieczami). 30 czerwca zestrzelił 5 SB-2, podwyższając swe konto do 82 zwycięstw podczas II wojny, bijąc przy tym rekord „Czerwonego barona” – Manfreda von Richthofena z I wojny światowej (80 zwycięstw powietrznych). 15 lipca 1941 Mölders odniósł swoje 100. oraz 101. zwycięstwo i został pierwszym pilotem myśliwskim w historii, który zestrzelił 100 samolotów (liczone od początku II wojny światowej). Następnego dnia otrzymał jako pierwszy żołnierz Wehrmachtu Brylanty do Krzyża Rycerskiego z Mieczami i Liśćmi Dębowymi. W momencie kiedy miał ogółem 115 zestrzeleń dowództwo Luftwaffe zakazało mu dalszych lotów bojowych.
28-letni Werner Mölders został awansowany do stopnia pułkownika i 7 sierpnia 1941 r. mianowany Generalnym Inspektorem Pilotów Myśliwskich.
Kres nie tylko karierze, ale i życiu Möldersa położył wypadek lotniczy. 22 listopada 1941 r. samolot He-111, którym leciał on z Krymu (gdzie wizytował III/ JG 77) na pogrzeb Ernsta Udeta do Berlina, musiał na skutek bardzo złej pogody przymusowo lądować w okolicach Wrocławia. Lądowanie przy fatalnej widoczności zakończyło się całkowitym rozbiciem samolotu, Mölders i pilot bombowca zginęli na miejscu, ocalał natomiast adiutant Möldersa – major Wenzel. Źródła podają rozbieżne informacje dotyczące okoliczności wypadku. Według niektórych zawiódł najpierw jeden, a potem i drugi silnik bombowca, zdaniem innych
 maszyna uderzyła w komin fabryczny koło lotniska Breslau-Gandau (w tamtej okolicy funkcjonowało wówczas kilka dużych zakładów przemysłowych).
20 grudnia JG 51 otrzymał na cześć asa honorową nazwę „Mölders”
Dzięki osobistym cechom takim jak: inteligencja, odpowiedzialność, opiekuńczość i bezpośredniość w stosunku do swoich pilotów Mölders szybko zyskał sobie oddanie podwładnych, czego wyrazem było nadaniu mu przydomku „Vati” („tatuś”, „ojczulek”). Pseudonim ten stał się tak popularny, że został prawie jego drugim nazwiskiem.
Mölders odniósł oficjalnie 115 zwycięstw powietrznych, z czego 14 zestrzeleń w czasie wojny domowej w Hiszpanii, 68 na froncie zachodnim i 33 na froncie wschodnim.
Zwycięstwa: 115
Odznaczenia: Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Brylantami (Ritterkreuz des Eisernes Kreuzes mit Eichenlaub, Schwertern und Brillianten), Złoty Krzyż Hiszpański z Mieczami i Brylantami
(Spanienkreuz in Gold mit Schwertern und Brillanten)
Jednostki: J/88, JG 53, JG 51
|
|
|
