|
Prof. Hugo Junkers, urodzony w roku 1859 i zmarły w 1935 w Monachium, należał do najzyskowniejszych producentów samolotów na świecie. Wcześnie dostrzegł zalety wolnonośnego skrzydła o grubym profilu, konstrukcji metalowej i konieczności opracowywania równocześnie z płatowcami odpowiednich silników. Już w 1910 roku uzyskał różne pionierskie patenty. W roku 1914 zbudował sobie w Aachen tunel aerodynamiczny i przeprowadził podstawowe pomiary na modelach. W zakładach w
Dessau, które wytwarzały gazowe podgrzewacze wody i artykuły z cienkiej blachy, powstało w roku 1915 pierwsze doświadczalne skrzydło metalowe, z zastosowaniem punktowego spawania. Jako materiał użyta została blacha stalowa o grubości 0,5 mm, przewalcowana do 0,1 mm i wyprofilowana w celu nadania sztywności. Pierwszym kompletnym samolotem był wolnonośny średniopłat J 1, który jako „Blechesel” (Blaszany Osioł) wzniósł się do pierwszego lotu 12 grudnia 1915, ale nie był jeszcze zbudowany całkowicie z blachy stalowej. Ze swoją prędkością maksymalną 170 km/h był on szybszy niż ówczesne samoloty myśliwskie. W J 3 zastosowana została po raz pierwszy cienka blacha falista z lekkiego metalu jako poszycie pracujące. W tym samym czasie armia poszukiwała ciężko opancerzonego samolotu szturmowego. Zamówienie otrzymał Junkers wbrew swej woli, jako że podobno budował ciężko. Powstały następnie J 4, półwolnonośny dwupłat ze skrzydłami i usterzeniem z lekkiej blachy falistej posiadał w przedniej części kadłuba wannę z 4 mm blachy stalowej, chroniącą silnik, paliwo, załogę i wyposażenie. Dostarczono 227 egzemplarzy tego samolotu. W 1917 roku powstał na życzenie Rzeszy Junkers-Fokker-AG
(IFA), który zbudował jeszcze do końca wojny 41 J 9 i 47 J 10. Po wojnie Junkers założył Junkers Flugzeugwerk AG i w roku 1919 pojawił się pierwszy wielki produkt firmy, zaprojektowany przez Dipl.-Ing. Reutera, pierwszy właściwy samolot komunikacyjny, F 13, którego w dziesięć lat później używano w 322 egzemplarzach w 24 krajach na całym świecie. W Niemczech F 13 z rejestracją D-t, z roku 1919, znajdował się w służbie jeszcze w roku 1940. Równocześnie zaczęto jednak myśleć także o dużych samolotach. W 1920 rozpoczęła się budowa JG 1, dużego czterosilnikowego samolotu komunikacyjnego o rozpiętości 36,00 m, którego części musiano zniszczyć w roku 1921 ze względu na zakaz budowy samolotów narzucony przez Ententę. Spowodowało to pierwsze kłopoty finansowe, na skutek których liczba pracowników spadła z 2000 w roku 1918 do 720 w końcu 1920 i w końcu do 200. Aby utrzymać wykwalifikowaną kadrę roboczą rozpoczęto produkcję zastępczą, aż w roku 1921 sytuacja cokolwiek się poprawiła. Pod kierownictwem Dipl.-Ing. Zindela rozpoczął się nowy udany okres. Powstały światowej sławy samoloty komunikacyjne jak G 24 i G 31, a w zakładach w Rosji i Szwecji produkowano także samoloty wojskowe. W roku 1931 zaczął się nowy kryzys finansowy, w trakcie którego najpierw pozbyto się zakładów produkujących piece gazowe, a sprzedaż zakładów lotniczych wisiała na włosku. Wtedy RLM, na podstawie politycznego zaangażowania prof.
Junkersa, przejęło zakłady na własność państwa i mianowało dyrektora Koppenberga. Krok ten przyniósł ze sobą uzdrowienie przedsiębiorstwa poprzez subwencje państwowe, ale pociągał też za sobą pewne niedogodności przedsiębiorstwa państwowego. W roku 1937 funkcjonujące do tej pory niezależnie przedsiębiorstwa Junkers Flugzeugwerk AG (Junkers Zakłady Lotnicze S.A.) i Junkers Motorenbau GmbH (Junkers Budowa Silników Sp. z o.o.) połączone zostały w Junkers Flugzeug- und Motorenwerke AG. Do końca wojny zakłady Junkersa były największym niemieckim przedsiębiorstwem lotniczym.
Zakłady: wytwórnie lotnicze w Dessau, Aschersleben, Bernburg,
Halberstadt, Leopoldshall, Lipsku-Mockau, Wrocławiu. Pod kontrolą - Letow-Werke w Pradze i zakłady w Villacoublay k. Paryża.
|
|
