|
Firma Gothaer Waggonfabrik A.G. (fabryka wagonów
kolejowych w Gotha S.A.) powstała 1 lipca 1898 roku. Jej założycielami
byli inżynierowie Bothmann i Glück. Zakłady zajmowały się
początkowo konstruowaniem i produkcją lokomotyw, wagonów i
osprzętu kolejowego. Wydział produkcji lotniczej (Abteilung
Flugzeugbau) założony został 3 lutego 1913 roku, a już jedenaście
tygodni później zbudowano tam pierwszy samolot, dwumiejscową
dwupłatową maszynę treningową z miejscami w systemie tandem
konstrukcji inżyniera Bruno Büchnera. GWF rozpoczęła wkrótce
potem licencyjny wyrób samolotów Etrich-Rumpler LE 1 Taube. Były
to dwumiejscowe, jednopłatowe samoloty jednosilnikowe. Po
wyprodukowaniu dziesięciu egzemplarzy LE 1 na linie montażowe
weszły jego ulepszone wersje LE 2 i LE 3 zmodyfikowane
przez inżynierów Franza Böhnischa i H. Bartla. Ogółem zakłady
Gotha wyprodukowały 80 sztuk samolotów Taube. Po wybuchu
pierwszej wojny światowej kierownictwo biura konstrukcyjnego GWF
objęli dwaj utalentowani inżynierowie Karl Rösner i Hans
Burkhrd. Ich pierwszą maszyną była modyfikacja budowanego wcześniej
z licencji przez GWF, francuskiego samolotu rozpoznawczego Caudron
G III. Nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie LD4 i
została wyprodukowana w ilości 20 egzemplarzy. Rösner i
Burkhard stworzyli następnie kilka niewielkich samolotów
rozpoznawczych i morskich budowanych w małych seriach, ale ich
prawdziwa kariera rozpoczęła się 27 lipca 1915 roku wraz z
oblotem pierwszego dwusilnikowego bombowca G I. Współpracownikiem
duetu inżynierów został w tym czasie Oskar Ursinus. Dziełem
tego trio były kolejne bombowce G II, III, IV
i V, które zyskały sławę uczestnicząc w długodystansowych
nalotach na
cele położone na Wyspach Brytyjskich. Chociaż naloty te nie
przyniosły wielu materialnych strat, brytyjskiej machinie
wojennej to jednak ich oddziaływanie psychologiczne było bardzo
duże. W chwili swego powstania zakłady Gotha zatrudniały 50
pracowników, pod koniec pierwszej wojny światowej liczba
zatrudnionych wzrosła do 1215 pracowników, a firma wyprodukowała
w tym czasie przeszło 1000 samolotów. Według postanowień
traktatu wersalskiego zakłady Gotha otrzymały nakaz podejmowania
i kontynuowania jakiejkolwiek produkcji związanej z lotnictwem.
Przez następnych piętnaście lat aż do 1933 roku Gotha
produkowała głównie lokomotywy, silniki Diesla, wagony kolejowe
i inny osprzęt związany z kolejnictwem. W wyniku przejęcia władzy
przez partię narodowo-socjalistyczną od 2 października 1933
roku powołano ponownie wydział produkcji lotniczej przy zakładach
GWF. Jego szefem został inżynier Albert Kalkert. Pierwszym
kontraktem, który otrzymała firma było zamówienie na licencyjną
produkcję samolotów treningowych Arado Ar 66. Kolejne zamówienia
opiewa…ły na montaż samolotów rozpoznawczych Heinkel
He 45 i 46. W międzyczasie Kalkert skonstruował
dwumiejscowy samolot szkolny Gotha Go 145, który pierwszy
lot odbył w lutym 1934 roku. Samolot okazał się być bardzo
udaną konstrukcją, której wyprodukowano w sumie prawie 10 000
egzemplarzy (m.in. na licencji w Turcji i Hiszpanii). Powstały w
1935 roku projekt samolotu niszczycielskiego P3 nie znalazł
uznania w technisches Amt. Następną konstrukcją był lekki
dwusilnikowy, czteromiejscowy samolot Go 146 wyprodukowany
w siedmiu egzemplarzach. Jego prototyp oblatany został w 1936
roku. Nie produkowany poza dwoma prototypami pozostał bezogonowy
samolot Go 147 skonstruowany przez dr A. Kuppera. W liczbie
dziewięciu sztuk wyprodukowano Go 149, jednomiejscowy
jednopłat akrobacyjny. Następną maszyną, która powstała w
zakładach Gotha była Go 150, lekki dwumiejscowy samolot
napędzany przez dwa silniki Zündapp Z-9 o mocy 36,76 kW (50 KM)
każdy. Samolot ten nie był jednak produkowany seryjnie, a firma
Gotha otrzymała zamówienie na licencyjny wyrób Focke Wulfa
Fw 58 Weihe, szybowców DFS 230, a następnie samolotów
niszczycielskich Messerschmitt Bf 110. Ten ostatni typ
stanowił główną część produkcji zakładów Gotha podczas
drugiej wojny światowej. Wyprodukowały go w sumie około 3000
egzemplarzy. Własnymi konstrukcjami biura Gothy, których seryjną
produkcję podjęto podczas wojny okazały się szybowce
transportowe Go 242 budowane również w wersji
dwusilnikowej, jako samoloty transportowe Go 242 rozpoczęła
się w połowie 1941 roku. W roku 1944 Gotha przejęła prace nad
bezogonowym myśliwcem w układzie latającego skrzydła Horten
IX, który miał być produkowany dla potrzeb Luftwaffe jako Gotha
Go 229. Przed końcem wojny Gotha produkowała również
drewniane części usterzenia pionowego myśliwców Bf 109G/K oraz
niektóre podzespoły He 162.
|
|
