|
Historia firmy:
1 stycznia 1924 naukowiec Heinrich Focke, były pilot wojskowy Georg Wulf i bremeński kupiec dr Werner Naumann założyli w w Bremie Focke-Wulf Flugzeugbau AG (Zakłady Budowy Samolotów Focke-Wulf SA), z kapitałem 200 000,- RM. Focke odbywał już loty ślizgowe w 1909 roku, w 1910 zbudował, razem z inż. Kirchhoffem, hangar na bremeńskim Exerzierplatz, następnie budował wraz z Wulfem rozmaite jednopłatowce. Po wojnie Focke i Wulf odnaleźli się ponownie i w końcu lata 1921 skonstruowali kolejny jednopłatowiec, A 7, który w grudniu 1922 dopuszczony został przez Reichsverkehsrministerium (Ministerstwo Transportu Rzeszy) do ruchu powietrznego. Po inflacji w roku 1923 zebrała się w Bremie grupa ludzi, którzy byli gotowi finansować Focke-Wulf AG. Na pierwszym miejscu był wśród nich konsul generalny dr h.c. Ludwig Rosehus, właściciel "Kaffee-Hag", który następnie, aż do śmierci w roku 1943, jako przewodniczący rady nadzorczej Focke-Wulf przebrnął dzięki niezwykłemu wyczuciu finansowo-politycznemu przez wiele niebezpieczeństw.
Podczas gdy w firma dzieliła do roku 1926 hangar na lotnisku w Bremie z Deutscher Aero Lloyd, w roku następnym uzyskała własne lokum. W 1924 ukończono mały samolot komunikacyjny A 16, którego, w ciągu kilku lat, sprzedano 23 sztuki. Do tego doszły inne podobne maszyny. Do 1932 roku, w czasie swego kierownictwa technicznego, Heinrich Focke skonstruował 35 różnych samolotów, charakteryzujących się obszernymi kadłubami i wolnonośnymi jednodźwigarowymi skrzydłami o grubym profilu, których końcówki były lekko wygięte do góry, na wzór nasiona zanonii. Popularność zdobył jeszcze A 17 Möve (Mewa), który podobnie jak wersje rozwojowe A 21, A 29 i A 38, używany był licznie przez Deutsche Lufthansa na liniach krajowych. Nowe sposoby zwiększenia bezpieczeństwa lotów badane były na F 19 Ente (Kaczka), w katastrofie którego zginął w 1927 roku Georg Wulf.
We wrześniu 1931 wchłonięto Albatros Flugzeugwerke GmbH i kapitał podniesiony został do 285 000,- RM. Z powodu fuzji dotychczasowe AG (SA) zmieniono w czerwcu 1936 na GmbH (sp. z o.o.), a w 1938 roku ponownie podniesiono kapitał, na 2 500 000,- RM. W roku 1932 kierownictwo techniczne zakładów objął inż. Kurt Tank, po tym jak 1 listopada 1931 został kierownikiem biura projektowego.
Urodzony 24 lutego 1892 w Brombergu-Schwedenhöhe Kurt Tank, który brał udział w I Wojnie Światowej jako dowódca kompanii na froncie zachodnim, studiował od 1920 elektrotechnikę na politechnice w Berlinie-Charlottenburgu. Tutaj został współzałożycielem Akaflieg Berlin (Akademische Fliegergruppe - Akademicka Grupa Lotnicza, złożona ze studentów wydziału lotniczego odbywających w niej nadobowiązkowe zajęcia teoretyczne i praktyczne, np. budujących własne konstrukcje - przyp. tłum.) i konstruktorem szybowca Teufelchen (Diabełek). W roku 1924 zatrudnił się w Rohrbach Metallflugzeugbau GmbH w Berlinie, gdzie pracował do likwidacji firmy w 1929. 1 stycznia 1930 objął w końcu kierownictwo biura projektowego Bayerische Flugzeugwerke w Augsburgu, aż do przeniesienia się do Focke-Wulfa. Tutaj od Fw 44 powstał pod jego kierownictwem szereg znanych na całym świecie samolotów, których dziewicze loty prawie zawsze przeprowadzał osobiście. W 1936 pzyznano mu za zasługi tytuł Flugkapitäna, w ślad za którym otrzymał tytuł inżyniera honoris causa Politechniki Berlińskiej. W roku 1942 został viceprezesem Akademie Für Luftfahrtforschung (Akademii Badań Transportu Powietrznego) i w początku 1943 otrzymał profesurę na Politechnice Brunszwickiej.
Dyrektor handlowy:
Dr Werner Naumann
Dyrektor techniczny:
Prof. inż. Kurt Tank
Zakłady:
Bremen, Johannistal, Tutow/Mecklenburg, Marienburg (Malbork), Warnemünde, Anklam, Kresinski, Sorau/Schlesien (Żory), Wismar, Lübeck, Oschersleben, Bremen-Hemelingen, Bremen-Hastedt, Bremen-Neuenland, Hannover-Langenhagen, Erfurt-Nord i kontrola nad SNCASO we Francji.
|
|
