|
Założycielem właścicielem zakładu był prof. Claus
Dornier, który należał  do najwybitniejszych konstruktorów lotniczych Niemiec. Od 1910 roku pracował w zakładach Zeppelin Luftschiffbau zajmując się głównie badaniami statystycznymi i aerodynamicznymi projektowanych całkowicie metalowych konstrukcji sterowców, w tym sterowców transatlantyckich .Od chwili wybuch pierwszej wojny światowej pracował w filii Zeppelina Zeppelin-Werker Lindau
G.m.b.H. Specjalizując się w konstruowaniu wojskowych łodzi latających i bombowców wielosilnikowych. Pierwszą samodzielna konstrukcją Dorniera opracowaną w Lindau była wielosilnikowa łódź latająca RS-1, która stała się pierwszym niemieckim samolotem do budowy którego użyto duraluminium. Dornier będąc pionierem w konstruowaniu metalowych samolotów znany był również z używania układu tandemów w zespołach napędowych. Po raz pierwszy wprowadził te rozwianie, spowodowane brakiem silników o większej mocy, w łodzi latającej RS-II. Innym nowatorski rozwiązaniem zastosowanym przez Dorniera było konstruowanie łodzi latający w układzie górnopłata z płetwami ustateczniającymi spełniającymi rolę pływaków pod skrzydłowych przy starcie i lądowaniu. W 1916 roku biuro konstrukcyjne Dorniera przeniesione zostało do Seemoos pod Friedrichshafen. Tam powstały takie samoloty jak CL I- dwumiejscowy samolot eskortowy i szturmowy czy D I jednomiejscowy samolot myśliwski. Żadna z bardzo nowoczesnych konstrukcji Dorniera nie była produkowana w dużej serii. Po pierwszej wojnie światowej firma Zeppelin-Lindau kontynuowała działalność wykorzystując teren dawnych zakładów Flugzeugbau Friedrichshafen w
Manzell. Pierwszą konstrukcją Dorniera w Manzel był obserwacyjny dwupłat C II zbudowany w 20 egzemplarzach z czego 19 zostało wysłanych do Szwajcarii. Kolejną konstrukcją była sześcioosobowa pasażerska łódź latająca Gs I której pierwszy lot odbył się 31 lipca 1919 roku. Pokazy samolotu w Holandii zakończyły się dużym sukcesem, jednakże Alianci kazali jej zniszczenie, ponieważ zaliczyli ją do samolotów zakazanych przez traktat wersalski. Prototyp Gs I został zatopiony koło Kiel 25 kwietnia 1920 roku, a znajdujące się w budowie dwa kolejne egzemplarze zniszczone. Dornier rozpoczął budowę małych samolotów mieszczących się w rygorach traktatu i 24 listopada 1920 roku pierwszy lot odbyła mała łódź latająca Cs II Delphin, przystosowana do przewozu pięciu pasażerów, a w następnym roku jej lądowy odpowiednik C III Komet oraz dwumiejscowa łódź latająca Libelle I . W 1922 roku zakłady Zeppelin-Werke Lindau zmieniły nazwę na Dornier Metallbauten G.m.b.H. Z pomocą włoskiej firmy Societa di Construzioni Meccaniche Aeronautiche (CMASA) w Marina di Pisa włoska filia zakładów
Dorniera, której głównym zadaniem był rozwój zakazanej w Niemczech łodzi latającej Gs II. Samolot ten nazwany Wal odbył pierwszy lot 6 listopada 1922 roku i okazał się bardzo udana konstrukcja produkowaną następnie z licencji również w Japonii, Holandii, Hiszpanii. W zakładach Manzell prowadzono prace nad niewielkimi maszynami cywilnymi, a od 1926 roku nad samolotem pasażerskim sześciomiejscowym
Merkur. Pomimo ograniczeń, konstruowano tez potajemnie samoloty wojskowe, takiej jak metalowy jednomiejscowy mysliwiec Falke i
Sefalke, których licencję na produkcje seryjną nabyła japońska firma
Kawasaki. Inną konstrukcją używaną później przez jugosławianskie lotnictwo morskie był Do D dwupłatowy wodnosamolot torpedowo-bombowy, który oblatany został w lipcu 1926 roku. Ograniczenia traktatu wersalskiego zmusiły Dorniera do założenia kolejnej filii zakładów, tym razem w Szwajcarii, w miasteczku Altenrhein. W zakładach tych rozpoczęto niezwłocznie pracę nad największym ówczesnym samolotem, dwunastosilnikową łodzią latającą przeznaczona do komunikacji transatlantyckiej Dornierem Do X. Prototyp tego samolotu odbył pierwszy lot startując z Jeziora Bodeńskiego 25 lipca 1929 roku. Dornier kontynuował oczywiście nadal pracę nad konstrukcjami przeznaczonymi dla lotnictwa wojskowego. Dla firmy Kawasaki opracowany został dwusilnikowy nocny bombowiec Do N. 31 marca 1930 roku odbył pierwszy ot prototyp czterosilnikowego bombowca Do P. 17 października 1931 roku oblatano pierwszy prototyp trzysilnikowego bombowca Do Y.
 Od 1932 roku Dornier rozpoczął już oficjalnie produkcje samolotów wojskowych po niemieckiej stronie jeziora bodeńskiego. W końcu 1933 roku z hal produkcyjnych Dorniera wytoczone zostały pierwsze seryjne egzemplarze bombowca Do 11. Firma zmieniła również nazwę tym razem na Dornier-Werke
G.m.b.H. Podęta wielkoseryjna produkcja Do 17 zmusiła firmę do przekazania części produkcji zakładom Siebel w Halle oraz Henschel w berlinie-Schonefeld. W 1938 roku firma Dornier otworzyła nowe zakłady w Oberpfaffendorf oraz w Wismarze pod nazwą Norddeutsche Dornier-Werke G.m.b.H. do zakończenia wojny wielkoseryjna produkcja objęła już tylko jeden typ samolotu firmy
Dornier, którym był Do 217 budowany w zakładach w Friedrichshafen i otwartej w czasie wojny montowni pod Munchen (Monachium). Inne zakłady brały udział w produkcji samolotów firm Focke-Wulf i Junkers. Ostatnia konstrukcja zakładów Dorniera był Myśliwiec Do 335. Wielkoseryjną budowę tych maszyn przerwał jednak koniec wojny. Prof. Claus Dornier zmarł w 1969
roku.
Fabryki :
Friedrichshafen-Löwenthal, Manzell, Oberpfaffenhofen-Neuaubing
|
|
